سورت علق — آیت 7

د معنیٰ (معاني الكلمات):

• أَن رَّآهُ: دا چې هغه وليدل/پوه شو.
• اسْتَغْنَىٰ: ځان بې پروا او بې حاجته وګڼل، د مال او مقام په وجه ځان له الله نه بې نیازه وګڼل.

تفسیر:

دا آیت د هغه انسان په اړه دی چې کله ځان غني او بې پروا ویني، نو له حد نه تېری کوي او د الله تعالی له حکمونو نه سرغړونه کوي. دا هغه وخت دی چې انسان په خپل مال، مقام او worldly possessions باندې مغرور شي او فکر وکړي چې نور ورته د الله تعالی د رحمت او فضل اړتیا نشته. دا لیدل (رؤیت) یوازې سترګو سره لیدل نه دي، بلکې په زړه کې دا عقیده پیدا کول دي چې ځان له الله نه بې نیازه ګڼي. دا حالت انسان ته د طغیان او سرکشۍ لامل ګرځي، لکه څنګه چې ابوجهل او نورو کافرانو د خپل مال او مقام په وجه د پیغمبر ﷺ پر وړاندې سرکشي وکړه. خو دا خبره باید هر طاغوت او سرکش په یاد ولري چې بې شکه بېرته ورتګ یې الله ته دی او الله به هر انسان ته د هغه د عمل بدله ورکړي.

فایدې (فوائد):

1. انسان باید په خپل مال او مقام باندې مغرور نه شي، ځکه چې غرور او تکبر د طغیان او سرکشۍ لامل ګرځي.
2. ریښتینی غنا د الله تعالی په اطاعت او رضا کې ده، نه په مال او worldly possessions کې.
3. هر څوک چې ځان له الله نه بې نیازه وګڼي، هغه د الله د عذاب او سزا مستحق کیږي.
4. دا آیت انسان ته دا درس راکوي چې تل په خپل ځان کې د الله تعالی اړتیا احساس کړي او له هغه نه مرسته وغواړي، ځکه چې الله تعالی د هر چا له بې نیازۍ نه پاک او بې نیازه دی.