Аль-Аляк сүрәсе — Аять 7

Калимә мәгънәләре:

• أَن رَّآهُ — ягъни "үзен күргәнгә", "үзен белгәнгә" (монда "күрү" — белем мәгънәсендә).
• اسْتَغْنَى — бай булды, мохтаҗлыксыз хәлгә иреште, үзен башкалардан өстен күрде.

Аять тәфсире:

Әйе, кеше үзен бай, мохтаҗлыксыз һәм көчле итеп күргәч, Аллаһы билгеләгән чикләрдән чыга башлый. Ул үзенә ия булган мал-мөлкәте, дәрәҗәсе һәм абруе аркасында тәкәбберләнә, Аллаһыга һәм кешеләргә каршы гөнаһ кылырга батырчылык итә. Бу аять кешенең начар сыйфатын — байлык һәм дәрәҗә аны тәкәбберлеккә һәм Аллаһы чикләрен бозуга этәрүен ачыклый. Ләкин һәр кеше белергә тиеш: ахыр чиктә ул Аллаһыга кайтачак, һәм һәркем үз эшләре өчен җавап тотачак.

Аятьтән алынган файдалар:

• Байлык һәм дәрәҗә кешене тәкәбберлеккә һәм гөнаһка этәрмәсен өчен, һәрвакыт Аллаһыга тәүбә итеп, Аның чикләрендә калырга кирәк.
• Кеше үзен мохтаҗлыксыз итеп күрсә дә, ул һәрчак Аллаһыга мохтаҗ — бу аңында нык булырга тиеш.
• Тәкәбберлек — Аллаһының рәхмәтеннән ераклаштыра торган начар сыйфат, ә тыйнаклык һәм Аллаһыга буйсыну — кешенең дәрәҗәсен күтәрә торган гүзәл сыйфатлар.