சூரா அல்-அலக் — வசனம் 7

சொற்பொருள்:

• أَن رَّآهُ – தன்னைக் கண்டான் (அல்லது அறிந்தான்) என்பதாகும். இங்கே “ரஅா” (رأى) என்பது கண்ணால் பார்ப்பதை மட்டுமல்ல, மனதால் அறிவதையும் குறிக்கிறது.
• اسْتَغْنَى – தன்னைத் தேவையற்றவனாக, தன்னிறைவு பெற்றவனாகக் கருதினான். அதாவது செல்வமும் அந்தஸ்தும் இருப்பதால் தனக்கு எதுவும் தேவையில்லை என்ற எண்ணம்.

விளக்கம்:

மனிதன் தன்னைத் தன்னிறைவு பெற்றவனாக, செல்வமும் அந்தஸ்தும் உள்ளவனாகக் கருதும்போது, அவன் இறைவனின் வரம்புகளை மீறி நடக்கிறான். தனக்கு எதுவும் தேவையில்லை என்ற எண்ணம் அவனை ஆணவத்திற்கும், அக்கிரமத்திற்கும் இட்டுச் செல்கிறது. இந்த ஆணவமே அவனை இறைவனின் கட்டளைகளை மீறவும், மற்றவர்களை இழிவாக நடத்தவும் தூண்டுகிறது. செல்வமும் அந்தஸ்தும் அவனை மயக்கிவிடுகின்றன; அவை அவனுக்கு நிரந்தரமானவை அல்ல என்பதை அவன் மறந்துவிடுகிறான். உண்மையில், எல்லா செல்வமும் அதிகாரமும் இறைவனிடமிருந்து வந்தவை; அவன் விரும்பினால் அவற்றை எடுத்துக்கொள்ள முடியும். இறுதியில் அனைவரும் இறைவனிடமே திரும்பிச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அங்கு ஒவ்வொருவரும் தம் செயல்களுக்கேற்ப கூலி வழங்கப்படுவார்கள்.

பயன்கள்:

• செல்வமும் அந்தஸ்தும் மனிதனை ஆணவப்படுத்தி இறைவனை மறக்கச் செய்யும் ஆபத்தான கருவிகளாக மாறிவிடக்கூடும். எனவே, அவற்றைப் பெருமைக்காக அல்ல, அல்லாஹ்வின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றவும், மக்களுக்கு உதவவும் பயன்படுத்த வேண்டும்.
• மனிதன் தனது செல்வத்தைக் கண்டு மயங்காமல், அது அல்லாஹ்வின் அருள் என்பதை உணர்ந்து நன்றி செலுத்த வேண்டும். நன்றி செலுத்துவதே செல்வத்தைப் பாதுகாக்கும் வழியாகும்.
• இவ்வுலக வாழ்க்கை நிரந்தரமல்ல; இறுதியில் அனைவரும் இறைவனிடம் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும். எனவே, மறுமை நாளில் கேள்வி கணக்கிற்கு நிற்க வேண்டியிருக்கும் என்பதை நினைவில் வைத்து, நல்ல செயல்களைச் செய்ய முன்வர வேண்டும்.
• ஆணவமும் அக்கிரமும் மனிதனை அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லும்; பணிவும் இறைவனிடம் சரணடைவதுமே வெற்றிக்கான பாதை.