სურა საბა pdf

ყოველი ქება მხოლოდ ალლაჰს ეკუთვნის, რომელსაც ეკუთვნის ყველაფერი, რაც ცაშია და რაც მიწაზეა, მას ეკუთვნის ქება საიქიოშიც. და ჭეშმარიტად, იგი ბრძენი, ყოვლისმცოდნეა.

მან იცის (ყველაფერი), რაც მიწაში შედის [ყოველი თესლი, ყოველი წყლის წვეთი], და (ყველაფერი), რაც მისგან გამოდის [ყოველი აღმონაცენი, ყოველი მარცვალი, ...], (ყველაფერი), რაც ციდან ჩამოდის, და (ყველაფერი), რაც მასზე ადის [მისი მსახურების ყველა საქმე და სხვა]. და, ჭეშმარიტად, ის არის შემწყალებელი, შემნდობი!

და თქვეს მათ, რომელნიც გახდნენ ურწმუნონი: «არ დადგება ჩვენთვის აღსასრულის საათი», უთხარი [მათ] [ო, შუამავალო]: «პირიქით! ვფიცავ ჩემს უფალს, უხილავის მცოდნეს, იგი აუცილებლად მოგეწევათ! მისგან არ დაიფარება [არ დარჩება შეუმჩნეველი] წერტილისოდენა მტვრის წონა ცაში და მიწაზე, და არც უფრო მცირედი, არც უფრო დიდი, გარდა იმისა, რაც ცხად წიგნშია დაწერილ [ანუ ყველაფერი ლავჰულ მაჰფუზშია დაწერილი]».

იმისათვის, რომ დააჯილდოვოს ისინი, რომელთაც ირწმუნეს და კეთილი საქმეები აკეთეს. მათთვის არის მიტევება და გულუხვი საზრდო.

ხოლო ისინი, ვინც ისწრაფოდნენ ჩვენი სასწაულების [ყურანის აიათების] წინააღმდეგ, ცდილობდნენ მათ დასუსტებას, მათთვისაა მომზადებული სასჯელი მტკივნეულ სატანჯველში.

და ხედავენ [იციან] ისინი, ვისაც ცოდნა მიეცა, რომ ის, რაც გარდმოგევლინა შენ [ო, მუჰამმად] უფლისგან [ყურანი], არის ჭეშმარიტება და [ის] წარმართავს ყოვლადძლიერის და ყოვლად ქებულის გზისკენ.

და თქვეს ურწმუნოებმა [ერთმანეთში ქილიკით]: «მიგითითოთ თუ არა კაცზე [შუამავალ მუჰამმადზე], რომელიც გაცნობებთ, რომ თქვენი სიკვდილის შემდეგ, როცა სრულად დაიშლებით და გახდებით მტვერი, თქვენ კვლავ აღმოჩნდებით ახალ ქმნილებაში [აღდგებით]?

ნუთუ მან [იგულისხმება მოციქული] ალლაჰზე სიცრუე მოიგონა, თუ მასში შეპყრობილობაა?» არა [სულაც არა ისეა, როგორც ურწმუნოები ამბობენ] (რადგან მუჰამმადი ყველაზე ჭეშმარიტია ჭეშმარიტთა შორის)! ისინი, რომელთაც არ სწამთ მარადიული სიცოცხლის, სასჯელში აღმოჩნდებიან, ხოლო (ამქვეყნად) (იმყოფებიან) (დიდ) გზაცდენაში!

ნუთუ ისინი [რომელთაც არ სწამთ მარადიული სიცოცხლე] არ ხედავენ იმას, რაც მათ წინ არის და რაც მათ უკანაა, ან ცას [რომელიც მათ შემოეხვია] და მიწას [რომელზეც ცხოვრობენ]? თუ ვისურვებთ, და ვუბრძანებთ მიწას, რომ შთანთქოს ისინი, ან ჩამოვუგზავნით მათ ციდან ნატეხს. ჭეშმარიტად, ამაში სასწაულია ყოველი მონისთვის, [რომელიც] ალლაჰს მიმართავს მონანიებით.

და აი, ჩვენ უკვე ვუბოძეთ [შუამავალ] დაუდს ჩვენგან განსაკუთრებული სიკეთე: «ჰეი, მთებო! ადიდეთ თქვენი უფალი მასთან ერთად [დაუდთან], და ჩიტებო, თქვენც ადიდეთ!» და რკინა დავურბილეთ მას [ისე, რომ მის ხელში იგი რბილი გახდა, როგორც ცომი].

გააკეთე (ჯაჭვის პერანგები) გრძელი (რათა ისინი მეომრის სხეულს კარგად ფარავდნენ) და განსაზღვრე ზომა ჯაჭვის პერანგის რგოლებში. და აკეთეთ (ო, დაუდ) სიკეთე, რადგან, ჭეშმარიტად, მე ვხედავ იმას, რასაც თქვენ აკეთებთ!»

და სულეიმანს [დავუმორჩილეთ] ქარი, დილით წასვლა მისი ერთი თვის მანძილი იყო და საღამოს უკან მოსვლაც ერთი თვე იყო. და მისთვის სპილენძი წყაროსავით ვადინეთ. და ჯინთაგან იყვნენ ისეთებიც, ვინც შრომობდა მის თვალწინ, თავისი უფლის ნებით. ხოლო იმას, ვინც გადაუხვევს ჩვენს ბრძანებას, ვაგემებთ ცეცხლის სასჯელს.

ისინი [ჯინები] აკეთებდნენ მისთვის, რაც კი ის მოესურვებოდა: ნაგებობები, ქანდაკებები, თასები თითქოს წყალსაცავები [რომლითაც ამოაქვთ წყალი ჭიდან] და უზარმაზარი, უძრავი ქვაბები. [ჩვენ ვუთხარით]: «აღასრულეთ [ალლაჰისადმი მორჩილების საქმეები] დაუდის მოდგმავ, მადლიერების ნიშნად!» მაგრამ ჩემს მონათაგან ცოტანი არიან მადლიერნი!

როცა ჩვენ მას [სულეიმანს] სიკვდილი განვუსაზღვრეთ, მის სიკვდილზე მათ [ჯინებს] ვერაფერმა მიანიშნა, გარდა მიწის ერთი ცხოველისა [ჭია], რომელიც მის კვერთხს ხრავდა. და როდესაც ის [სულეიმანი] დაეცა, მაშინ გაირკვა ჯინებისთვის, რომ სცოდნოდათ დაფარული, არ დარჩებოდნენ დამამცირებელ სატანჯველში.

საბას (ტომისთვის) მათ დასახლებაში (იემენში) იყო ნიშანი (რომელიც ალლაჰის ძლიერებაზე მიუთითებდა): ორი ბაღი — (ერთი) მარჯვნივ და (მეორე) მარცხნივ: «იკვებეთ თქვენი უფლის მიერ ბოძებული საზრდოთი და მადლობა შესწირეთ მას! (რადგან ადგილი, სადაც ცხოვრობთ,) კეთილი ქვეყანაა [კარგი ჰავითა და ნაყოფიერი მიწით], ხოლო შემნდობი უფალია».

და ზურგი აქციეს [არ ირწმუნეს და არც მადლიერნი იყვნენ] და ჩვენ წარვაგზავნეთ მათზე წყალდიდობა და შევუცვალეთ მათ ის ორი [ნაყოფიერი და ლამაზი] ბაღი ორ [სხვა] ბაღად, რომელთაც ჰქონდათ მწარე ნაყოფი, და ლოტოსი [ხე, რომელსაც ნაყოფი არ აქვს] და ცოტაოდენი სიდრის ხის მცენარით.

ამით [ამ შეცვლით] მივაგეთ მათ [საბაიელებს] იმის გამო, რომ ისინი გახდნენ ურწმუნონი [და უმადურნი]! განა ასე ვინმეს ვუზღავთ, გარდა ურწმუნოებისა (და უმადურისა)?

და მოვაწყვეთ ჩვენ მათ [საბას მცხოვრებლებს, იემენში] და იმ დასახლებებს შორის, რომლებზეც ჩვენ კურთხევა გარდმოვავლინეთ [შამის დასახლებებს], თვალსაჩინო დასახლებები; და განვსაზღვრეთ მათ შორის გზა [ისე მოვაწყვეთ, რომ ერთი დასახლებიდან მეორემდე დიდი დაღლის გარეშე შეიძლებოდა მისვლა]: «იარეთ მათ შორის ღამითაც და დღისითაც, უსაფრთხოდ».

და თქვეს მათ [საბაიელები] [როდესაც მობეზრდათ კეთილდღეობით ცხოვრების ერთფეროვნება]: «უფალო ჩვენო! გაზარდე მანძილი ჩვენს მოგზაურობებს შორის [დასახლებებს შორის]!» და უსამართლობა მიაყენეს საკუთარ თავს. და გავხადეთ ჩვენ ისინი იგავებად და დავგლიჯეთ ნაწილებად [გავფანტეთ მიწაზე ისე, რომ აღარ დაბრუნდნენ]. ჭეშმარიტად, ამაში უეჭველად, სასწაულებია ყოველი მოთმინების მქონესთვის, მადლიერისთვის.

და აი, იბლისმა დაამტკიცა მათში თავისი ვარაუდი [იმის შესახებ, რომ იგი შეცდომაში შეიყვანს ადამის შთამომავლობას და რომ ისინი დაემორჩილებიან მას], და ისინც გაჰყვნენ მას, გარდა ერთი ჯგუფისა მორწმუნეთაგან.

და არ ჰქონდა მას [იბლისს] მათზე [ურწმუნოებზე] [არანაირი] ძალაუფლება , მხოლოდ იმისათვის, რომ გაგვეცნო [გაგვერჩია] ისინი, ვისაც სწამს საიქიოსი მათგან, და ვინ ეჭვობს მასში. და შენი უფალი [ო, მუჰამმად] ყველაფრის დამცველია.

უთხარი [ო, მოციქულო]: «მოუხმეთ მათ, ვისზეც ამტკიცებდით (რომ თაყვანისცემის ღირსნი არიან), ალლაჰის გარდა! ისინი არ ფლობენ [თუნდაც] მტვრის წონის სიმძიმეს ცაში და მიწაზე, და არ აქვთ მათ იქ [ცასა და მიწაზე] [არანაირი] წილი, და არც ერთი მათგანი [თქვენს ღვთაებათაგან] არ არის მისი დამხმარე.

და არავის [არავითარი] შუამდგომლობა არ გამოადგება მის წინაშე, გარდა იმათისა, ვისაც ნებას დართავს იგი. ხოლო როცა შიში მოეხსნებათ მათ გულებს, ისინი [ანგელოზები] იტყვიან ერთმანეთში: «რა თქვა თქვენმა უფალმა?» ამბობენ: «ჭეშმარიტება, და იგია უზენაესი, დიადი».

უთხარი [ო, შუამავალო]: «ვინ გაძლევთ საზრდოს ზეციდან და მიწიდან?» უთხარი: «ალლაჰი გაძლევთ საზრდოს. და ჭეშმარიტად, (ერთ-ერთი ჩვენგან —) ან ჩვენ, ან თქვენ, ან ჭეშმარიტ გზაზე ვართ, ან აშკარა გზააცდენაში!»

უთხარი: «თქვენ [ო, მრავალღმერთიანებო] არ გკითხავენ იმაზე, რაც ჩვენ [მორწმუნეებმა] შევცოდეთ, და ჩვენ არ მოგვეკითხება იმაზე, რასაც თქვენ იქმთ».

უთხარი: «ჩვენ შეგვკრებს ჩვენი უფალი [განსჯის დღეს], შემდეგ კი შეგვაფასებს ჭეშმარიტებით [სამართლიანად]. და იგია სამართლიანი მსაჯული და ყოვლისმცოდნე».

უთხარი: «მაჩვენეთ ისინი, რომლებიც მას თანამოზიარეებად დაუყენეთ (თაყვანისცემაში)!» ო, არა! ის არის ალლაჰი, ძლევამოსილი, ბრძენი.

ჩვენ მოგავლინეთ შენ [ო, მუჰამმად] მხოლოდ მთელი კაცობრიობისთვის, როგორც მახარებელი და შემგონებელი. მაგრამ ადამიანთა უმეტესობამ არ იცის.

და ამბობენ ისინი [მრავალღმერთიანები] [დაცინვით]: «როდის იქნება ეს დაპირება, თუ მართალთაგანი ხართ?»

უთხარი მათ [ო, მოციქულო]: «დადგენილია თქვენთვის ერთი დღე, რომელსაც ვერ გადაავადებთ ერთი საათითაც კი [რომ მოასწროთ მონანიება] და ვერც დააჩქარებთ მას».

და თქვეს მათ, რომელნიც გახვდნენ ურწმუნონი: «ჩვენ არ ვირწმუნებთ არც ამ ყურანს და არც იმას, რაც მისამდე იქნა გარდმოვლენილი». ნეტავ, დაგენახა [ო, მუჰამმად], როცა უსამართლონი [ურწმუნონი] დადგებიან თავიანთი უფლის წინაშე, ისინი ერთმანეთს მიუბრუნდებიან სიტყვით და იტყვიან ისინი, რომლებიც სუსტები იყვნენ [მიმდევრები], ქედმაღლებს [ამპარტავნებს] (რომლებიც მათი წინამძღოლები იყვნენ): «თქვენ რომ არა, ჩვენ აუცილებლად მორწმუნეები ვიქნებოდით!»

ეტყვიან ამპარტავანნი დაჩაგრულთ: «ნუთუ ჩვენ გადაგახვევინეთ თქვენ სწორი გზიდან მას შემდეგ, რაც იგი თქვენთან მოვიდა? პირიქით, თქვენ თავად იყავით ცოდვილნი [ურწმუნონი]!»

და უთხრეს მათ, რომლებიც სუსტები იყვნენ [მიმდევრები], მათ, ვინც ქედმაღლობდა [თავიანთ წინამძღოლებს]: «არა, პირიქით! ღამისა და დღის მზაკვრობა (რამაც ამ დაღუპვამდე მიგვიყვანა) იყო ის, რომ თქვენ გვიბრძანებდით, არ გვერწმუნა ალლაჰი და მისთვის თანასწორნი დაგვედგინა». და დამალეს მათ სინანული, როდესაც იხილეს სასჯელი. და ჩვენ ბორკილები დავადეთ კისრებზე მათ, ვინც ურწმუნო გახდა. განა მიეზღვებათ მათ სხვა რამ, გარდა იმისა, რასაც ისინი (თავად) აკეთებდნენ?

და არ ყოფილა ისე, რომ რომელიმე დასახლებაში შემგონებელი გაგვეგზავნა, და მის მცხოვრებლებს, ფუფუნებაში მცხოვრებთ, არ ეთქვათ: «ჭეშმარიტად, ჩვენ არ გვწამს იმისა, რითაც თქვენ ხართ გამოგზავნილნი!»

და თქვეს მათ: «ჩვენ უფრო მდიდარნი ვართ [თქვენზე] ქონებითა და შვილებით. და ჩვენ არ დავისჯებით [არც ამქვეყნად და არც მარადიულ ცხოვრებაში]».

უთხარი მათ [ო, მოციქულო]: «ჭეშმარიტად, ჩემი უფალი განავრცობს საზრდოს, ვისაც ინებებს, და უზღუდავს, ვისაც ინებებს, მაგრამ ადამიანთა უმეტესობამ არ იცის (რომ ეს მისი მსახურებისთვის გამოცდაა)».

და არც თქვენი ქონება, და არც თქვენი შვილები არ დაგაახლოებთ ჩვენთან [ალლაჰთან] გარდა მათისა, ვინც ირწმუნა და აკეთებდა კეთილ საქმეებს. სწორედ მათ ექნებათ ორმაგი ჯილდო იმისთვის, რაც მათ გააკეთეს, და ისინი იქნებიან [სამოთხის] ოთახებში უსაფრთხოდ.

ხოლო ისინი, ვინც ისწრაფვიან ჩვენი სასწაულების [ყურანის აიათების] დასამარცხებლად, ისინი იქნებიან [ანგელოზთა მიერ] ჯოჯოხეთში წარდგენილნი.

უთხარი: «ჭეშმარიტად, ჩემი უფალი განავრცობს საზრდოს, ვისზეც ინებებს თავის მონათაგან, და უზღუდავს მას, და რაც არ უნდა დახარჯოთ [ალლაჰის გზაზე], ის შეგივსებთ მას. და იგი არის საუკეთესო საზრდოსი მბოძებელი».

იმ დღეს, როდესაც ის [ალლაჰი] შეკრებს მათ, შემდეგ კი ეტყვის ანგელოზებს: «ნუთუ ესენი [მრავალღმერთიანები] თქვენ [ანგელოზებს] გეთაყვანებოდნენ?»

იტყვიან [ანგელოზები]: «ქება-დიდება შენ, [ო, ალლაჰ]! [არავინ არის თანასწორი შენი]. შენ ხარ ჩვენი მფარველი და არა ისინი [ჩვენ ვემიჯნებით ამ მრავალღმერთიანებს]! პირიქით, ისინი ჯინებს სცემდნენ თაყვანს; მათი უმრავლესობა მათ [ჯინებს] ემორჩილებოდა!»

და დღეს თქვენგან ვერავინ ფლობს სხვებისთვის სარგებელსა და ზიანს. და ვეტყვით ჩვენ მათ, რომელნიც უსამართლობას ჩადიოდნენ: «იგემეთ ცეცხლის სასჯელი, რომელსაც თქვენ უარყოფდით [სიცრუედ მიიჩნევდით]».

და როცა ეკითხებათ ჩვენი ცხადი აიათები, ისინი ამბობენ: «ეს არის მხოლოდ ადამიანი, რომელსაც სურს მოგაშოროთ იმისგან, რასაც ეთაყვანებოდნენ თქვენი მამები და ამბობენ: "არაფერია ეს თუ არა გამოგონილი სიცრუე". და თქვეს იმათ, რომელნიც გახდნენ ურწმუნონი, ჭეშმარიტებაზე [ალლაჰის წიგნზე], როცა ის მივიდა მათთან: ეს მხოლოდ ცხადი ჯადოქრობაა».

და არ მივეცით ჩვენ მათ [ამ ურწმუნო არაბებს] არავითარი წიგნი [ყურანამდე], რომელსაც შეისწავლიდნენ, და არ მოვავლინეთ მათთან შენამდე [ო, მოციქულო] შემგონებელი.

ცრუდ შერაცხეს იგი იმათაც, ვინც იყვნენ მათზე უწინ, თუმცა მეათედიც არ გვიბოძებია მათთვის იმისა, რაც იმათ უწინდელ [ერებს] ვუბოძეთ. ცრუდ შერაცხეს ჩემი შუამავლები. მაშ, როგორი იყო ჩემი მრისხანება!

უთხარი (ო, მოციქულო) (ურწმუნოებს): «მე მხოლოდ ერთ რამეს შეგაგონებთ: რომ წარდგეთ ალლაჰის წინაშე ორ-ორნი და თითო-თითოდ, შემდეგ კი დაფიქრდეთ (ალლაჰის მოციქულზე); (მაშინ აღმოაჩენთ, რომ) თქვენს თანამოძმეში [მუჰამმადში] არ არის შეპყრობილობა. ჭეშმარიტად, ის მხოლოდ შემგონებელია თქვენთვის მკაცრი სასჯელის წინაშე!»

უთხარი [ო, შუამავალო] [ურწმუნოებს]: «რასაც მე მოგთხოვთ ჯილდოდ, ის თქვენივე სასარგებლოდ არის. ხოლო ჩემი ჯილდო მხოლოდ ალლაჰთანაა, რადგან ის არის ყოველივეს მოწმე».

უთხარი [ო, შუამავალო]: «ჭეშმარიტად, ჩემი უფალი ამარცხებს [სიყალბეს] სიმართლით, და ის არის დაფარულის მცოდნე».

უთხარი: «მოვიდა ჭეშმარიტება (ალლაჰისგან) [ერთღმერთიანობა და ისლამი], (და სიცრუის გავლენა გაქრა), ხოლო სიცრუე ვერაფერს წარმოშობს და ვეღარ დაბრუნდება!»

უთხარი [ო, მოციქულო]: «თუ მე ავცდები სწორ გზას, ჩემსავე საწინააღმდეგოდ ავცდები [საკუთარი თავის საზიანოდ], ხოლო თუ სწორ გზაზე ვარ, ეს ჩემი უფლის შთაგონებითაა, ჭეშმარიტად, ის არის ყოვლისმსმენი, ახლოს მყოფი».

ნეტავ დაგენახა [ო, მოციქულო], როგორ შეშინდებიან ისინი, როცა აღარ იქნება გაქცევის შესაძლებლობა, და როცა ისინი იქნებიან შეპყრობილნი ახლო ადგილიდან.

ისინი [ურწმუნონი] იტყვიან: «ვირწმუნეთ იგი [ალლაჰი]! მაგრამ როგორ მიაღწევენ [რწმენას] შორეული ადგილიდან ?»

და (მაშინ როცა) მათ უკვე ადრე არ ირწმუნეს იგი, და შორეული ადგილიდან ფარულზე [ვარაუდებს გამოთქვამდნენ] საუბრობდნენ.

მაგრამ გაიმიჯნა მათ [ურწმუნოებს] და იმას შორის, რაც მათ სურდათ, როგორც ეს ადრე მოხდა (ალლაჰის მიერ) მათ მსგავს ჯგუფებთან [წინა თაობების ურწმუნოებთან]. ჭეშმარიტად, ისინი იმყოფებოდნენ დამაბნეველ ეჭვში.