Сураи Йунус — Оят 30

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• هُنَالِكَ: дар он ҷо, дар он мавқеъ ва рӯз.
• تَبْلُو: озмун мекунад, месанҷад ва натиҷаи амалро ошкор месозад.
• أَسْلَفَتْ: он чизе, ки пеш аз ин фиристодааст, яъне амалҳои пешакӣ кардааш.
• رُدُّوا: баргардонида шуданд.
• مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ: Сарвару ёвари ҳақиқии онҳо, ки Аллоҳ аст.
• ضَلَّ: гум шуд, нест шуд.
• يَفْتَرُونَ: дурӯғ мебофтанд, аз худ месохтанд.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи бузурги қиёмат ва дар он мавқеи ҳисоб, ҳар як шахс натиҷаи амалҳои худу бади худро, ки дар дунё пеш аз ин фиристода буд, мебинад ва месанҷад. Ҳеҷ кас наметавонад амали худро инкор кунад ё пинҳон дорад, зеро ҳама чиз ошкор мегардад. Сипас ҳамагон ба сӯи Аллоҳи Таоло, ки Сарвару Ёвари ҳақиқии онҳост, баргардонида мешаванд ва Ӯ танҳо ба ҳисоби онҳо расидагӣ мекунад. Дар он лаҳза он чизҳое, ки мушрикон ба дурӯғ ба Аллоҳ нисбат медоданд ва гумон мекарданд, ки шафоат хоҳанд кард — яъне бутҳо ва маъбудони сохтаи онҳо — гум мешаванд ва ҳеҷ суде намерасонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар амале, ки дар дунё анҷом медиҳем, рӯзе натиҷаашро хоҳем дид, хоҳ нек бошад хоҳ бад.
• Ҳисоби қиёмат одилона ва танҳо ба дасти Аллоҳи Ҳақ аст, бинобар ин бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ битарсем.
• Ин оят ботил будани такя ба бутҳо, воситаҳои сохта ва умедҳои беасосро нишон медиҳад; ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад бидуни иҷозати Аллоҳ суд расонад.
• Вақте инсон медонад, ки амалҳояш сабт ва нигоҳ дошта мешаванд, бештар ба сӯи некӣ ва ибодат майл мекунад ва аз гуноҳ эҳтиёт менамояд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират захираи некӣ кунем, то дар он рӯз пушаймон нашавем.