Сураи Йунус — Оят 31

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• يَرْزُقُكُم: рӯзӣ медиҳад ба шумо.
• مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ: аз осмон ва замин; яъне борон аз осмон ва рустаниҳо аз замин.
• يَمْلِكُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ: соҳиб ва тасарруфкунандаи шунидан ва дидан аст; яъне Ӯст, ки қувваи шунидан ва биноиро офаридааст ва онҳоро нигаҳ медорад.
• يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ: зиндаро аз мурда берун меоварад.
• يُخْرِجُ الْمَيْتَ مِنَ الْحَيِّ: мурдаро аз зинда берун меоварад.
• يُدَبِّرُ الْأَمْرَ: корҳоро тадбир мекунад, идора менамояд ва тақдир месозад.
• تَتَّقُونَ: парҳез мекунед, метарсед аз азоби Худо ва худро нигаҳ медоред.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба ин мушрикон бигӯ: «Кист, ки шуморо аз осмон бо борон ва аз замин бо рустаниҳо ва неъматҳое, ки дар он аст, рӯзӣ медиҳад? Кист, ки соҳиби гӯшу чашмҳост ва онҳоро офарида ва ба шумо ато кардааст? Кист, ки зиндаро аз мурда ва мурдаро аз зинда берун меоварад, мисли инсон аз нутфа ва нутфа аз инсон, парранда аз тухм ва тухм аз парранда? Кист, ки тамоми корҳои осмону замин ва махлуқоти онҳоро тадбир мекунад ва ҳама чизро тақдир месозад?» Онҳо дар ҷавоб хоҳанд гуфт: «Ҳамаи ин корҳоро Аллоҳ мекунад», зеро онҳо инкор карда наметавонанд. Пас ба онҳо бигӯ: «Оё аз азоби Аллоҳ наметарсед ва парҳез намекунед, ки ғайри Ӯро ибодат мекунед?» Яъне, вақте ки эътироф мекунед, ки ҳамаи ин неъматҳо аз Аллоҳ аст, пас чаро аз Ӯ наметарсед ва ба Ӯ тавба намекунед?

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи неъматҳо — борон, рустанӣ, гӯшу чашм, ҳаёт ва марг, тадбири корҳо — танҳо аз ҷониби Аллоҳи Таъоло аст. Ин боиси он мешавад, ки инсон танҳо ба Ӯ таваккул кунад ва Ӯро дӯст дорад.
• Оят даъват мекунад, ки инсон андеша кунад ва биандешад, ки кӣ ин ҳамаро офарида ва идора мекунад; ин боиси зиёд шудани имон ва шинохти Аллоҳ мегардад.
• Дар оят таъкид шудааст, ки ҳатто мушрикон ҳам эътироф мекарданд, ки ин корҳоро Аллоҳ мекунад; пас ин далели равшанест барои он ки танҳо Аллоҳ сазовори ибодат аст.
• Оят одамонро ба тақво ва парҳезкорӣ даъват мекунад, то аз азоби Аллоҳ эмин бошанд ва ба неъматҳои ҷовидонӣ бирасанд.
• Ин оят муҳаббат ба Ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро Қуръон бо далелҳои равшан ва мантиқи содда одамонро ба сӯи ҳақиқат ҳидоят мекунад ва онҳоро ба андеша ва шукргузорӣ даъват менамояд.