Сураи Йунус — Оят 50

1. Маънои калимаҳо:

• بَيَاتًا — шабона, дар вақти шаб.
• نَهَارًا — рӯзона, дар вақти рӯз.
• يَسْتَعْجِلُ — шитоб мекунанд, талаб мекунанд, ки зуд биёяд.
• الْمُجْرِمُونَ — гунаҳкорон, яъне онҳое ки бо куфру инкор худро ба ҳалокат дучор кардаанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба ин мушрикону инкоркунандагон бигӯ: «Ба ман хабар диҳед, агар азоби Худо шабона ё рӯзона ба шумо биёяд, он гоҳ чӣ чизеро шитоб мекунед?» Яъне ин гунаҳкорон бо тамасхур ва инкор мегуфтанд: «Агар рост мегӯӣ, пас ин азоб кай меояд?» Онҳо аз рӯи ҷаҳлу ғурур азоби Худоро талаб мекарданд ва мехостанд, ки зуд биёяд. Худованд дар ҷавоби онҳо мефармояд, ки оё онҳо намедонанд, ки азоб ҳар вақт — шаб ё рӯз — биёяд, барои онҳо фоидае надорад ва онҳо аз он ҳеҷ гуна гурез ва паноҳе надоранд. Ин оят ба онҳо ҳушдор медиҳад, ки аз ин шитобкориашон даст кашанд, зеро вақте азоб биёяд, пушаймонӣ суде надорад ва онҳо хоҳанд донист, ки дар ин талаб ва инкори худ хато кардаанд. Ин савол дар ҳақиқат барои таҳдид ва бузург нишон додани он чизест, ки онҳо ба он шитоб мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд аз талаби шитобии азоб ва ғазаби Худо ҳазар кунад, зеро ин нишонаи ҷаҳл ва ғурур аст.
• Азоб ва ҷазои Худо ҳар вақт — шабона ё рӯзона — биёяд, касе аз он гурехта наметавонад, пас бояд пеш аз расидани он тавба кард.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба ҷои инкор ва тамасхур, ба Худо бовар кунем ва ба раҳмати Ӯ умедвор бошем.
• Қуръон бо чунин саволҳо инсонро ба андеша водор мекунад ва ӯро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳикмат ва ҳушдор аст ва барои ҳар инсон дар ҳар замон ва макон роҳнамост.