Surja Junus — Ajet 7

Kuptimet e fjalëve:

• لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا: Nuk e presin takimin me Ne (në Ditën e Gjykimit), sepse e mohojnë ringjalljen.
• رَضُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا: E pranuan jetën e kësaj bote dhe e zgjodhën atë në vend të botës tjetër.
• وَاطْمَأَنُّوا بِهَا: U qetësuan me të dhe u mbështetën plotësisht në të, si ai që nuk shqetësohet për asgjë tjetër.
• عَنْ آيَاتِنَا غَافِلُونَ: Janë të pakujdesshëm ndaj shenjave Tona (prova dhe argumenteve) në univers dhe në shpallje, duke mos menduar thellë në to.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon për gjendjen e atyre që nuk e besojnë takimin me Të në Ditën e Gjykimit, për shkak të mohimit të ringjalljes. Ata nuk e presin atë takim me shpresë apo frikë, dhe për këtë arsye e kanë kënaqur veten me jetën e kësaj bote të shkurtër dhe të kotë, duke e zgjedhur atë në vend të jetës së përjetshme. Zemrat e tyre u qetësuan me këtë jetë dhe u mbështetën në të, sikur të mos kishte asnjë jetë tjetër pas saj. Ata janë njerëz që janë shpërfillës ndaj shenjave të Allahut – qofshin ato shenja në krijim (si qielli, toka, yjet) apo në shpallje (si Kur'ani) – duke mos menduar dhe reflektuar në to, dhe duke u larguar prej tyre me indiferencë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimi në takimin me Allahun dhe në Ditën e Gjykimit është një nga shtyllat më të rëndësishme që e bën njeriun të përgjegjshëm dhe të drejtuar në veprimet e tij; ai që e humb këtë besim, humb edhe orientimin në jetë.
2. Kënaqësia me jetën e kësaj bote dhe qetësimi i plotë me të, duke harruar botën tjetër, është shkaku kryesor i largimit nga udhëzimi i Allahut.
3. Pakujdesia ndaj shenjave të Allahut në univers dhe në Kur'an është një sëmundje shpirtërore që e bën njeriun të verbër ndaj së vërtetës; reflektimi në këto shenja e forcon besimin dhe e afron njeriun te Krijuesi i tij.
4. Ajeti na nxit që të mos jemi si ata që e kufizojnë jetën e tyre vetëm në këtë botë, por të përgatitemi për takimin me Allahun me vepra të mira dhe pendim të sinqertë.