Surat Quraisy — Ayat 4

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• أَطْعَمَهُم: paring pangan marang dheweke (wong Quraisy).
• جُوعٍ: keluwen, kekurangan pangan.
• آمَنَهُم: paring rasa aman marang dheweke.
• خَوْفٍ: rasa wedi, kuwatir, ora tentrem.

1. Tafsir ayat:

Allah iku Dzat kang paring pangan marang wong Quraisy nalika padha ngalami keluwen kang abot. Sadurunge, wong Quraisy manggon ing lembah kang garing, ora ana tetanduran lan ora ana sumber pangan. Yen ora ana sih-katresnane Allah, mesthi padha keluwen lan cilaka. Nanging Allah paring rezeki marang dheweke, mula ora keluwen maneh.

Kajaba iku, Allah uga paring rasa aman marang wong Quraisy saka rasa wedi lan kuwatir kang gedhe. Wong-wong Arab ing sakupenge padha urip ing rasa wedi, padha perang lan rebutan. Nanging wong Quraisy bisa urip tentrem lan aman, amarga Allah paring kamulyan marang Kutha Mekah lan omah suci Ka'bah. Kabeh wong ngajeni lan ngurmati papan kono, mula sapa wae kang manggon ing kono lan sapa wae kang mlebu ing wilayah suci iku ora bakal diganggu. Iki kabeh wujud sih-katresnane Allah marang wong Quraisy.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake yen kabeh rezeki lan rasa aman iku saka Allah. Ora ana kang bisa menehi pangan lan tentrem kajaba Allah.
• Wong Quraisy diparingi nikmat gedhe: pangan lan aman. Mula saka iku, padha kudu syukur lan nyembah marang Allah, dudu marang liyane.
• Umat Islam kudu ngerti yen rasa aman lan cukup pangan iku nikmat kang kudu disyukuri. Aja nganti lali marang Allah nalika urip kepenak.
• Ayat iki mulangake yen Allah iku Maha Welas lan Maha Ngreksa marang hamba-hamba-Ne, sanajan sadurunge padha ora ngerti.
• Kanthi ngerti nikmat iki, wong dadi luwih tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga agama iki mulangake syukur lan ngakoni kabeh nikmat saka Allah.