Suurah Quraysh — Aayad 4

Macnaha ereyada:

• Aṭʿamahum: waxay ka dhigan tahay inuu quudiyey oo cunto siiyey.
• Min jūʿ: macneheedu waa ka badbaadin dharaar (gaajo) daran.
• Āmanahum: waa inuu ammaan geliyey oo ka badbaadiyey cabsi.
• Min khawf: waa cabsi weyn iyo cagajugleyn.

Tafsiirka Aayadda:

Aayaddan waxay ku xusaysaa nicmada Ilaahay ee uu ugu mannaystay reer Quraysh, kaasoo ah Eebaha quudiyey oo ka badbaadiyey gaajo dhab ah oo ay la kulmi jireen, maxaa yeelay waxay deganaayeen dooxo aan wax beer ah lahayn oo cunto la’aan ku nool, sidaas darteed waxay u baahnaayeen in Ilaahay u fududeeyo rizqiga oo uga yimaado meelo kala duwan.

Sidoo kale, Ilaahay wuxuu siiyey ammaan iyo nabadgalyo, isagoo ka ilaaliyey cabsi iyo cagajugleyn kasta. Waxaana Ilaahay ka dhigay inay yeeshaan sharaf iyo maamuuska Baytullah (Ka’bada) darteed, taasoo keentay in dadkii kale ee Carbeed ay ixtiraamaan oo aysan ku xadgudbin, iyagoo ammaan ku nool halka dadka kale ay ku noolaayeen cabsi iyo colaad.

Faa’iidooyinka laga qaadan karo aayadda:

1. Mahadnaqda Ilaahay: Waa in dadku xusuustaan nicmooyinka Ilaahay oo ay ku mahadnaqaan, maxaa yeelay Ilaahay waa kan quudiyey oo ammaan galiyey.
2. Tawakkulka (Ilaahay lagu halleeyo): Aayaddu waxay ina baraysaa in Ilaahay yahay kan wax walba gacanta ku haya, isagaa cunto siiya oo ammaan galiya, sidaas darteed waa in dadku isku halleeyaan oo kaliya.
3. Qadarka Baytullah: Aayaddu waxay muujinaysaa faa’iidada xurmada Baytullah, taasoo keentay in reer Quraysh ay ammaan ku noolaadaan, taasoo ina tusinaysa in Ilaahay uu xurmeeyo meelaha iyo dadka uu doono.
4. Dhiirigelinta shucuurta Iimaanka: Marka dadku xusuustaan nicmooyinka Ilaahay, waxay kordhisaa jacaylkooda Ilaahay oo ay u dhowaadaan, isla markaana ay ku adkaystaan diinta Islaamka.