Сураи Аль-Маун — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «يَدُعُّ»: бо шиддат ва бераҳмӣ тела додан, дур кардан.

— «الْيَتِيم»: кӯдаки бепадар, ки ниёз ба ғамхорӣ ва ҳимоят дорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати он шахсеро баён мекунад, ки дар ояти пеш аз он зикр шудааст — касе ки рӯзи қиёматро дурӯғ мешуморад. Нишонаи чунин шахс он аст, ки ятимеро, ки бе падар монда ва ба меҳрубонӣ ва кӯмак ниёз дорад, бо дағалӣ ва бераҳмӣ аз ҳаққи худ тела медиҳад ва дур мекунад. Ӯ на танҳо ба ятим раҳм намекунад, балки ӯро бо зӯроварӣ аз он чизе ки ба ӯ ҳақ аст, бозмедорад. Ин рафтор аз сахтии дил ва беэҳсосии ӯ бар меъёми адолат ва раҳмат шаҳодат медиҳад. Дар замони ҷоҳилият одатон чунин буд, ки мероси хурдсолонро намедоданд ва онҳоро аз ҳаққи худ маҳрум мекарданд, ва ин оят чунин рафторро маҳкум менамояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки эҳтиром ва ғамхорӣ ба ятимон аз нишонаҳои имон ва инсоният аст.

— Ислом дини раҳмат ва адолат аст; он ҳуқуқи заифон ва ятимонро ҳимоят мекунад ва зӯроварӣ ба онҳоро манъ месозад.

— Қуръон дилҳоро ба меҳрубонӣ ва дастгирии ниёзмандон тарғиб мекунад ва ин амалро сабаби наздикӣ ба Худованд мегардонад.

— Ҳар кас ки ба ятим бераҳмӣ кунад, бояд бидонад, ки ин аз аломатҳои дурӯғ шумурдани рӯзи ҷазо аст, ва ӯ дар пеши Худо ҷавобгар хоҳад буд.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба фарзандони бесарпараст ва заифон бо муҳаббат муносибат кунем ва ҳуқуқи онҳоро поймол насозем.