ซูเราะฮฺ อัล-มาอูน — อายะฮฺ 2

คำอธิบายคำศัพท์:

• يَدُعُّ หมายถึง การผลักไสหรือขับไล่อย่างรุนแรงและหยาบกระด้าง
• الْيَتِيمَ หมายถึง เด็กกำพร้าที่สูญเสียบิดา

การตีความหมายของอายะฮ์:

อายะฮ์นี้กล่าวถึงลักษณะของผู้ที่ปฏิเสธการตอบแทนในวันปรโลก (วันกิยามะฮ์) ว่า เขาคือผู้ที่ผลักไสเด็กกำพร้าอย่างรุนแรงและหยาบกระด้าง ปฏิเสธสิทธิของพวกเขา และไม่ยอมให้พวกเขาได้รับสิ่งที่พึงมีพึงได้ ด้วยความใจแข็งกระด้างและความโหดร้ายของเขา

การผลักไสเด็กกำพร้านี้รวมถึงการไม่ให้มรดกแก่พวกเขา การขับไล่พวกเขาออกจากที่พักพิง การปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างทารุณ และการดูหมิ่นเหยียดหยามพวกเขา ทั้งนี้เพราะสังคมในยุคก่อนอิสลาม (ยุคญาฮิลียะฮ์) มักไม่ให้มรดกแก่เด็กเล็กที่ยังไม่สามารถปกป้องสิทธิของตนเองได้ และมองว่าพวกเขาเป็นภาระ

บทเรียนและข้อคิดที่ได้รับ:

1. อิสลามให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อการดูแลเด็กกำพร้า และถือว่าการผลักไสหรือทำร้ายพวกเขาเป็นหนึ่งในบาปใหญ่ที่บ่งบอกถึงความเสื่อมทรามของหัวใจ
2. การปฏิบัติต่อเด็กกำพร้าอย่างอ่อนโยนและให้สิทธิแก่พวกเขาอย่างครบถ้วน เป็นเครื่องหมายของศรัทธาที่แท้จริง และเป็นหนทางที่นำไปสู่ความใกล้ชิดกับอัลลอฮ์
3. อัลกุรอานเชื่อมโยงระหว่างการปฏิเสธวันปรโลกกับการกระทำที่โหดร้ายต่อผู้ที่อ่อนแอในสังคม แสดงให้เห็นว่าผู้ที่ศรัทธาอย่างแท้จริงย่อมมีเมตตาธรรมต่อเพื่อนมนุษย์ โดยเฉพาะผู้ที่ไร้ที่พึ่ง
4. การที่อัลลอฮ์ทรงตำหนิการผลักไสเด็กกำพร้าในอายะฮ์นี้ เป็นการปลูกฝังจิตสำนึกแห่งความรับผิดชอบต่อสังคม และส่งเสริมให้มุสลิมเป็นผู้ที่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และปกป้องสิทธิของผู้ที่อ่อนแอ
5. บทเรียนสำคัญคือ การศรัทธาที่แท้จริงต้องปรากฏออกมาเป็นการปฏิบัติที่ดีงามต่อผู้อื่น มิใช่เพียงการกล่าวอ้างด้วยวาจาเท่านั้น