Аль-Маун сүрәсе — Аять 2

Сүзләрнең мәгънәләре:

• يَدُعُّ — этеп-төртеп куу, көч кулланып этү, рәнҗетү.
• الْيَتِيمَ — ятим, әтисез калган бала.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә динне ялганга санаучы кешенең икенче сыйфатын бәян итә. Ул — ятимнәргә карата рәхимсезлек күрсәтү. Әлеге кеше ятим баланы үз хокукыннан мәхрүм итәр өчен аны каты рәвештә этеп-төртеп куа, аның ихтыяҗын үтәүдән баш тарта. Җәһилият чорындагы кешеләр кебек үк, ул ятимнәргә мирас бирми, аларны хурлый, аларның хәҗәтләренә игътибар итми. Бу — йөрәге катылыгының һәм мәрхәмәтсезлегенең ачык дәлиле. Ятимнәрне этеп-төртеп, аларны рәнҗетү — кешелектән читкә китү, чөнки ятимнәр үзләрен яклаучысыз, аларга ярдәм итү — изге гамәл, ә аларны кимсетү — зур гөнаһ.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Ятимнәргә карата мәрхәмәтле булу — иманның бер өлеше, ә аларны рәнҗетү — йөрәк катылыгы билгесе.
• Ятимнәрнең хокукларын яклау — һәр мөселманның бурычы, чөнки алар — җәмгыятьнең иң якланмаган катламы.
• Ислам дине ятимнәргә игелекле мөгамәләдә булырга өйрәтә, аларны кайгыртуны һәм аларга ярдәм итүне зур саваплы гамәл итеп саный.
• Кеше үзенең байлыгы һәм дәрәҗәсе белән мактанырга түгел, ә Аллаһыга тугрылыклы булып, кешеләргә, бигрәк тә мохтаҗларга шәфкать күрсәтеп яшәргә тиеш.