Surja Hud — Ajet 101

Kuptimet e fjalëve:

• ظَلَمُوا أَنفُسَهُمْ: I bënë padrejtësi vetes së tyre me mosbesim dhe mëkate.
• فَمَا أَغْنَتْ: Nuk u solli dobi dhe nuk i shpëtoi.
• آلِهَتُهُمُ: idhujt që i adhuronin.
• تَتْبِيبٍ: shkatërrim, humbje dhe dështim.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon se Ai nuk u bëri padrejtësi popujve të shkuar kur i shkatërroi, por ata vetë i bënë padrejtësi vetes së tyre me mosbesimin dhe prishjen që bënë në tokë. Kur erdhi urdhri i Zotit për dënimin e tyre, idhujt që i adhuronin në vend të Allahut – e që u luteshin për t'u hequr dëmin – nuk u sollën asnjë dobi dhe nuk i shpëtuan nga dënimi. Përkundrazi, ata idhuj vetëm ua shtuan atyre humbjen dhe shkatërrimin, sepse adhurimi i tyre ishte shkak për dënimin e tyre të përjetshëm.

Përfitimet nga ajeti:

1. Allahu është i drejtë në gjykimin e Tij dhe nuk dënon askënd pa pasur shkak të drejtë, sepse Ai është i Lartësuar nga padrejtësia.
2. Njeriu që bën mëkat, në të vërtetë i bën padrejtësi vetes së tij, jo Allahut, sepse Allahu nuk ka nevojë për askënd.
3. Adhurimi i dikujt tjetër përveç Allahut është humbje e madhe, sepse ato që adhurohen nuk mund të sjellin as dobi e as dëm.
4. Në momentin e vështirësisë dhe dënimit, asgjë nuk mund të shpëtojë njeriun përveç Allahut, prandaj duhet t'i kthehemi Atij para se të vijë dënimi.
5. Ky ajet na mëson të largohemi nga idhujtaria dhe t'i përkushtohemi vetëm Allahut, sepse vetëm Ai është i vetmi që mund të na ndihmojë në ditët tona të vështira.