சூரா ஹூத் — வசனம் 101

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• ظَلَمُوا أَنفُسَهُمْ – தங்களுக்குத் தாங்களே அநீதி இழைத்துக் கொண்டனர் (தங்கள் இழிவுக்குத் தாங்களே காரணமானார்கள்).
• أَغْنَتْ – பயனளித்தது / தடுத்தது / காப்பாற்றியது.
• آلِهَتُهُمُ – அவர்களின் தெய்வங்கள் (அவர்கள் வணங்கிய சிலைகள்).
• تَتْبِيبٍ – அழிவு, நஷ்டம், கேடு (தீமை).

விளக்கம்:

இந்த இறைவசனத்தில், அழிந்துபோன முந்தைய சமூகங்களின் (ஆது, ஸமூது போன்றவை) நிலை குறித்து அல்லாஹ் தெளிவுபடுத்துகிறான். அவர்கள் அழிக்கப்பட்டது அல்லாஹ்வின் அநீதியால் அல்ல; மாறாக, அவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே அநீதி இழைத்துக் கொண்டனர். ஏனெனில், அவர்கள் இறைவனுக்கு இணை கற்பித்து, பாவங்களில் மூழ்கி, நிலத்தில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தினார்கள். அல்லாஹ் அவர்களை அழிப்பதற்கு முன் தூதர்களை அனுப்பி எச்சரித்தான்; ஆனால் அவர்கள் நம்பவில்லை.

பிறகு, அவர்கள் அல்லாஹ்வையன்றி வணங்கிய தெய்வங்கள், அவர்களுக்கு எந்தப் பயனும் அளிக்கவில்லை. அல்லாஹ்வின் வேதனை வந்தபோது, அந்தச் சிலைகள் அவர்களைக் காப்பாற்றவும் இல்லை, அவர்களின் துன்பத்தை நீக்கவும் இல்லை. மாறாக, அந்தச் சிலைகள் அவர்களுக்கு அழிவையும் நஷ்டத்தையுமே அதிகப்படுத்தின. ஏனெனில், அவற்றை வணங்கியதன் காரணமாக அவர்கள் இன்னும் அதிகமாக இறைவனிடமிருந்து விலகி, வேதனைக்குத் தகுதியானவர்களானார்கள்.

பயன்பாடுகள் (சிந்தனைகள்):

1. அல்லாஹ் யாருக்கும் அநீதி இழைப்பதில்லை; மனிதனின் நன்மைக்கும் தீமைக்கும் அவனே பொறுப்பாளன். இது அல்லாஹ்வின் நீதியை வெளிப்படுத்துகிறது.
2. அல்லாஹ்வையன்றி வேறு யாரிடமிருந்தும் உதவி தேடுவது முற்றிலும் பயனற்றது; இறைவன் மட்டுமே அனைத்து சக்திகளுக்கும் உரிமையாளன்.
3. பாவத்தில் தொடர்ந்து இருப்பது, ஒருவனின் அழிவைத் தானே தேடிக் கொள்வதாகும்; மாறாக, தவ்பா (பாவமன்னிப்பு) செய்து இறைவனிடம் திரும்புவதே வெற்றிக்கான வழி.
4. இந்த வசனம், மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் இறைவனின் கட்டளைகளைப் பின்பற்றி, அவனது அருளைப் பெற வேண்டும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது.