Sura Hud — Werset 50

Znaczenie słów:

• إِلَىٰ عَادٍ – do ludu ‘Ad (starożytnego plemienia zamieszkującego południową Arabię).
• أَخَاهُمْ هُودًا – ich brata Huda (tj. człowieka z ich rodu, nie brata w wierze).
• مَا لَكُم مِّنْ إِلَٰهٍ غَيْرُهُ – nie ma dla was żadnego boga godnego czci poza Nim.
• مُفْتَرُونَ – kłamcy, oszczercy, którzy zmyślają nieprawdę.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Bóg Wszechmogący wysłał do ludu ‘Ad ich brata Huda (pokój z nim) – człowieka pochodzącego z ich rodu, aby łatwiej przyjęli jego wezwanie. Hud powiedział do swojego ludu: „O ludu mój! Czcijcie Boga Jedynego i oddawajcie Mu cześć wyłącznie, nie przypisując Mu żadnych wspólników. Nie macie bowiem żadnego boga, który zasługiwałby na uwielbienie, oprócz Niego – Stwórcy, Władcy i Pana wszystkiego. Wasze twierdzenia, że bożki i posągi mogą być bogami obok Allaha, są czystym kłamstwem i zmyśleniem. Wymyślacie to, co nie ma żadnych podstaw w rzeczywistości, i przypisujecie Bogu to, co jest Jego zaprzeczeniem – partnerów, których On nie ma i nigdy nie miał.”

Hud wzywał swój lud do monoteizmu, przypominając im, że ich praktyka oddawania czci bożkom jest bezpodstawna i wynika z fałszywych przekonań, które sami stworzyli, nie mając na to żadnego dowodu ani objawienia.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Podstawą islamu jest czysty monoteizm (tawhid) – wezwanie do oddawania czci wyłącznie Allahowi było pierwszym i najważniejszym przesłaniem wszystkich proroków, w tym Huda.
2. Prorocy byli wysyłani do swoich narodów spośród nich samych – aby łatwiej było im zrozumieć i przyjąć prawdę, oraz aby nie mogli wymawiać się obcością posłańca.
3. Ostrzeżenie przed kłamstwem i oszczerstwem wobec Boga – przypisywanie Allahowi wspólników jest największym kłamstwem i grzechem, który nigdy nie zostanie wybaczony, jeśli człowiek nie okaże skruchy.
4. Miłosierdzie Boga wobec ludzi – Bóg nie pozostawił ludzi bez przewodnictwa, lecz posyłał im proroków, aby wyprowadzić ich z ciemności niewiedzy do światła prawdy.
5. Odwaga w głoszeniu prawdy – Hud nie bał się powiedzieć swojemu ludowi, że ich praktyki są fałszywe, mimo że był jednym z nich i mógł obawiać się ich reakcji. To uczy nas, że prawda musi być głoszona nawet w trudnych okolicznościach.