Сураи Худ — Оят 54

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «اعْتَرَاكَ»: туро фаро гирифт, ба ту расид.

— «بِسُوءٍ»: ба бадӣ, яъне девонагӣ ва хирадро гум кардан.

— «بَرِيءٌ»: пок, дур ва озод будан аз чизе.

— «مِمَّا تُشْرِكُونَ»: аз он чи шумо ба Худо шарик месозед, яъне бутҳо ва худоёни сохта.

1. Тафсири оят:

Қавми Од ба паёмбари худ Ҳуд (алайҳис-салом) гуфтанд: «Мо наметавонем чизе бигӯем, магар он ки яке аз худоёни мо туро ба бадӣ гирифтор кардааст, яъне девона кардааст, зеро ту моро аз парастиши онҳо бозмедорӣ ва ба онҳо дашном медиҳӣ». Онҳо ин суханро аз рӯи тамасхур ва сабукӣ нисбат ба паёмбар гуфтанд.

Ҳуд (алайҳис-салом) дар посух гуфт: «Ман Худоро бар гуфтаҳои худ гувоҳ мегирам ва шумо низ гувоҳ бошед, ки ман аз он чи шумо ба Худо шарик месозед — аз бутҳо ва худоёни сохта — безорам ва аз онҳо дур ҳастам. Пас ҳар макру ҳилае, ки метавонед, бо худоёни худ алайҳи ман бикунед ва маро мӯҳлат надиҳед. Ман бар Худои ягона таваккал дорам ва яқин дорам, ки на шумо ва на худоёни шумо ҳеҷ зараре ба ман расонида наметавонед, зеро ҳамаи корҳо ба дасти Худост».

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон бо далели қавӣ ва эътимоди комил ба Худо ба муқобили душманон меистоданд ва аз таҳдиду тамасхури онҳо наметарсиданд.

— Таваккал ба Худо ва яқин ба қудрати Ӯ сабаби қуввати дил ва устувории инсон дар роҳи ҳақ аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз ширк ва парастиши ғайри Худо безор бошем ва танҳо ба Худои ягона паноҳ барем.

— Ҳар кас ба Худо таваккал кунад, Худо ӯро кофист ва ҳеҷ зараре аз ҷониби душманон ба ӯ намерасад, магар он чи Худо хоҳад.

— Ин оят даъвати некӯ ба ислом аст: ислом дини тавҳид, покӣ ва озодӣ аз ҳар гуна ширк аст, ва ҳар кас ба он паноҳ барад, дар дуняву охират сарфароз мешавад.