Сураи Худ — Оят 71

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• «قَائِمَةٌ» — истода будан; дар ин ҷо маънои истодани ҳазрати Сора дар паси парда ва гӯш кардани суҳбати меҳмонон аст.
• «فَضَحِكَتْ» — хандид; баъзе муфассирон онро ба табассум ва шодӣ тафсир кардаанд.
• «بَشَّرْنَاهَا» — ба вай хушхабар додем.
• «مِن وَرَاءِ إِسْحَاقَ» — баъд аз Исҳоқ; яъне насле, ки пас аз Исҳоқ меояд.

1. Тафсири оят:

Ҳамсари Иброҳим — Сора — дар он лаҳза истода буд ва суҳбати меҳмонони фурӣштаро гӯш мекард. Вақте ки онҳо хушхабари фарзанди солеҳро доданд, вай хандид ва шод шуд. Мо ба воситаи фурӯштагон ба вай хушхабар додем, ки писаре ба номи Исҳоқ ба дунё меорад, ва баъд аз Исҳоқ наберааш Яъқуб низ ба дунё меояд. Ин хушхабар ба вай итминон дод, ки насли ӯ идома меёбад ва ӯ то дидани наберааш зиндагӣ мекунад. Ҳамин тавр, хандиди Сора нишонаи шодӣ ва оромиш аз тарсу хавотир буд, зеро вай фаҳмид, ки фарзанди солеҳ ва насли баракатнок ба ӯ ато мешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд ба бандагони солеҳи худ хушхабарҳои нек медиҳад ва онҳоро бо фарзандони солеҳ шод мегардонад.
• Сабре, ки Иброҳим ва Сора дар роҳи Худо карданд, ба баракат ва фарзандони некӯ оварда расонд.
• Худо метавонад дар пиронсолӣ ҳам фарзанд ато кунад; қудрати Ӯ ба ҳеҷ чиз маҳдуд нест.
• Хушхабар ва шодӣ барои муъминон нишонаи раҳмати Худованд аст ва дилҳоро ба Ӯ наздик мекунад.
• Насли солеҳ сарвати бузург аст; Худо ба касе, ки ба Ӯ таваккул кунад, наслҳои баракатнок медиҳад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем.