Sura Hud — Werset 98

Znaczenie słów:

• يَقْدُمُ – prowadzi, idzie na czele, poprzedza.
• فَأَوْرَدَهُمُ – wprowadził ich, doprowadził ich do.
• الْوِرْدُ – przybycie do wody, wejście, miejsce wejścia.
• الْمَوْرُودُ – to, do czego się wchodzi lub przybywa; miejsce, do którego się prowadzi.

Tafsir (wyjaśnienie):

W Dniu Zmartwychwstania Faraon – ten, który w życiu doczesnym prowadził swój lud do błędu i zepsucia – będzie szedł na ich czele, prowadząc ich prosto do ognia piekielnego. On, który był ich przywódcą w złych czynach, teraz stanie się ich przewodnikiem ku wiecznej zgubie. Doprowadzi ich do samego wejścia do Piekła, aby wszyscy razem weszli do tej straszliwej kary. Jakże okropne jest to miejsce, do którego ich wprowadza! Jakże nędzne jest to przybycie i jakże straszny jest cel tej podróży! Faraon, który w świecie doczesnym uważał się za pana i boga, teraz okaże się jedynie przewodnikiem ku cierpieniu i hańbie. Jego lud, który go słuchał i szedł za nim, podzieli jego los – wszyscy razem znajdą się w ogniu, który będzie ich wiecznym mieszkaniem.

Korzyści i wnioski płynące z tej wersetu:

1. Ostrzeżenie przed naśladowaniem złych przywódców – Ten, kto w życiu doczesnym prowadzi innych do grzechu i nieposłuszeństwa wobec Boga, poniesie odpowiedzialność nie tylko za siebie, ale także za tych, których sprowadził na manowce. W Dniu Sądu taki przywódca będzie prowadził swoich wyznawców prosto do piekła.
2. Sprawiedliwość Boża – Bóg jest doskonale sprawiedliwy. Każdy, kto dobrowolnie podążał za Faraonem w jego buncie przeciwko Bogu, poniesie konsekwencje swoich wyborów. Nikt nie będzie mógł zrzucić winy na innych, ponieważ każdy człowiek ma wolny wybór i rozum, by odróżnić prawdę od fałszu.
3. Przestroga przed pychą i tyranią – Faraon był przykładem władcy, który uległ pysze i uważał się za boga. Jego los jest przestrogą dla wszystkich, którzy nadużywają władzy i uciszają głos prawdy. Żadna władza doczesna nie uchroni przed sprawiedliwością Boga.
4. Znaczenie dobrego towarzystwa – Człowiek jest kształtowany przez tych, z którymi przebywa i których naśladuje. Dlatego islam zachęca do wybierania dobrych, pobożnych przyjaciół i uczonych, którzy prowadzą ku temu, co słuszne, a nie ku temu, co zgubne.
5. Odpowiedzialność za innych – Każdy, kto ma wpływ na innych – rodzice, nauczyciele, przywódcy – powinien pamiętać, że będzie pytany o to, jak prowadził powierzonych mu ludzi. Prowadzenie ku dobru przyniesie nagrodę, a prowadzenie ku złu przyniesie karę.