Surja El-Ihlas — Ajet 3

Kuptimet e fjalëve:

• لَمْ يَلِدْ – nuk ka lindur (nuk ka fëmijë), pra nuk ka pasardhës.
• وَلَمْ يُولَدْ – dhe nuk është i lindur, pra nuk ka prindër.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Madhërishëm e pastron Veten e Tij nga çdo ngjashmëri me krijesat, duke thënë se Ai nuk ka lindur askë dhe nuk është i lindur nga askush. Kjo do të thotë se Ai – lavdia e Tij qoftë e lartë – nuk ka fëmijë, as djalë e as vajzë, dhe nuk ka prindër që e kanë sjellë në ekzistencë. Ai është i Përjetshmi, i Pari pa fillim dhe i Fundit pa mbarim, i Cili ekziston me Veten e Tij dhe nuk i ngjan asnjë krijese. Ky ajet vjen si përgjigje ndaj atyre që i atribuojnë Atij fëmijë, siç bënin idhujtarët arabë që thoshin se engjëjt janë bijat e Allahut, dhe siç pretendonin të krishterët për Isain – paqja qoftë mbi të – se ai është biri i Zotit. Allahu është i Lartësuar nga të gjitha këto pretendime të rreme.

Përfitimet nga ajeti:

1. Njohja e madhështisë së Allahut dhe pastërtia e Tij nga çdo mangësi, sepse lindja dhe të qenit i lindur janë cilësi të krijesave që kanë nevojë për të tjerët, kurse Allahu është i Vetë-mjaftueshëm dhe nuk ka nevojë për askënd.
2. Ky ajet forcon besimin në unitetin e Allahut dhe e pastron fenë nga çdo bestytni që i atribuon Atij fëmijë ose prindër, duke e bërë besimtarin të lidhet vetëm me Allahun, pa ndërmjetës.
3. Ajeti na mëson se çdo gjë që lind dhe lindet është e kufizuar dhe e dobët, kurse Allahu është i Përjetshëm dhe i Plotfuqishëm, gjë që e mbush zemrën e besimtarit me frikë e dashuri ndaj Tij dhe e largon nga çdo formë adhurimi ndaj krijesave.