Сураи Йусуф — Оят 7

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «آيَاتٌ»: нишонаҳо, ибратҳо ва далелҳои равшан.

— «لِّلسَّائِلِينَ»: барои пурсандагон, яъне касоне ки дар бораи ин ҳодиса пурсиш мекунанд ва мехоҳанд ҳақиқатро дарк кунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят мефармояд, ки ҳамоно дар достони Юсуф ва бародаронаш барои пурсандагон нишонаҳо ва ибратҳои бузург вуҷуд дорад. Ин достон пур аз далелҳоест, ки қудрату ҳикмати Аллоҳро нишон медиҳад. Ҳар касе, ки дар бораи саргузашти Юсуф ва бародаронаш пурсиш кунад ва хоҳад ҳақиқатро бидонад, дар он ибратҳои фаровон ва пандҳои судмандро меёбад. Ин ҳодисаҳо на танҳо барои пурсандагон, балки барои ҳамаи одамон дарс ва огоҳист, то аз онҳо панд гиранд ва роҳи ростро паймуда, ба Аллоҳ таваккал кунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръони Карим достони воқеии Юсуф ва бародаронашро бо чунин зебоӣ баён мекунад, ки ҳар хонанда аз он ибрат мегирад ва ба бузургии ин китоби осмонӣ бовар мекунад.

— Ин достон нишон медиҳад, ки ҳатто дар сахтиҳо ва нохушӣҳо ҳикмати Аллоҳ наҳуфта аст ва оқибат ба некӣ меанҷомад.

— Ҳар касе, ки бо самимият дар бораи ҳақиқат пурсад, Қуръон ба ӯ посухи равшан ва ибратбахш медиҳад.

— Сабру таваккал ба Аллоҳ, бахшиш ва гузашт аз хатоҳои дигарон — ҳамаи ин дар ин достон омӯхта мешаванд ва дили инсонро ба ислом гарм мекунанд.