Surja Jusuf — Ajet 94

Kuptimet e fjalëve:

• فَصَلَتِ الْعِيرُ: Karavani u nda dhe u largua nga vendbanimet e Egjiptit.
• أَجِدُ رِيحَ يُوسُفَ: E ndiej erën e Jusufit (ose: e ndiej aromën e tij).
• لَوْلَا أَن تُفَنِّدُونِ: Sikur të mos më quani të rrënuar nga mendja (të mos më pandehni si plak që ka humbur mendjen). Fjala "فَنَد" do të thotë dobësi mendore dhe humbje e arsyes nga pleqëria.

Tefsiri i vargut:

Kur karavani (që mbante këmishën e Jusufit) u nda nga Egjipti dhe u nis drejt vendit të Jakobit, babai i tyre Jakobi u tha atyre që ishin prezentë nga fëmijët dhe nipërit e tij: "Unë me të vërtetë e ndiej erën e Jusufit, sikur të mos më quanit ju të rrënuar nga mendja dhe të mos më tallnit duke thënë se kjo është fjalë e një plaku që ka humbur arsyen." Ai e ndjeu erën e djalit të tij nga largësia, sepse Allahu ia kishte dhënë këtë ndjesi të veçantë, edhe pse distanca ishte shumë e madhe. Por njerëzit e tij menduan se ai ishte në gjendje të moskuptimi për shkak të moshës së shtyrë dhe pikëllimit të gjatë për Jusufin.

Përfitimet nga vargu:

1. Dashuria e sinqertë e një babai për fëmijën e tij nuk shuhet kurrë, edhe pas shumë vitesh ndarjeje, dhe kjo është një shenjë e mëshirës që Allahu i ka dhënë zemrave të prindërve.
2. Njeriu i devotshëm, kur i mbështetet Allahut dhe i lutet Atij, Allahu i jep atij një ndjesi të veçantë (firaset) me të cilën e ndien atë që të tjerët nuk e ndiejnë.
3. Nuk duhet ta nënvlerësojmë fjalën e njeriut të moshuar apo ta quajmë atë të rrënuar nga mendja, sepse Allahu u jep disa njerëzve mençuri dhe ndjesi të thella edhe në pleqëri.
4. Durimi i Jakobit ndaj pikëllimit dhe shpresa e tij në Allahun na mëson se lehtësimi vjen pas vështirësisë dhe se Allahu nuk e humb shpresën e atyre që i luten Atij me sinqeritet.