Сураи Йусуф — Оят 94

1. Маънои калимаҳо:

— «فَصَلَتِ»: ҷудо шуд ва берун рафт.

— «الْعِير»: корвон, яъне корвони байни Миср ва Канъон ҳаракаткунанда.

— «رِيحَ»: бӯй, насим.

— «تُفَنِّدُونِ»: маро нодон ва харобшудаи ақл мешуморед, ба нофаҳмӣ нисбат медиҳед.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки корвон аз сарзамини Миср ҷудо шуд ва аз ободиҳои он берун рафт, падари онҳо — Яъқуб (алайҳис-салом) — ба касоне ки наздаш буданд, гуфт: «Ман бешубҳа бӯи Юсуфро ҳис мекунам, агар шумо маро ба нодонӣ ва харобшудаи ақл нисбат надиҳед ва суханамро масхара накунед». Ӯ ин суханро дар ҳоле гуфт, ки ҳанӯз корвон бо пероҳани Юсуф ба наздикӣ нарасида буд, вале Яъқуб аз сабаби муҳаббати сахт ва умеди бузург ба фарзанди гумшудааш ин бӯйро ҳис кард. Вай аз он метарсид, ки атрофиёнаш ӯро ба харобӣ ва нофаҳмӣ нисбат диҳанд ва гумон кунанд, ки ин суханон аз беҳушӣ ва ошуфтагии ақл сар задааст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки муҳаббати падар ба фарзанд ва умеди нек ба Худованд то чӣ андоза бузург аст; Яъқуб (алайҳис-салом) бо вуҷуди солҳои тӯлонӣ дар ғам, аз раҳмати Аллоҳ ноумед нашуд.

— Аз ин оят меомӯзем, ки ба суханони некӯ ва умедворона бояд бовар кард ва касонеро, ки хабари хуш медиҳанд, ба нодонӣ ва харобӣ нисбат надод.

— Ин ҳодиса собит мекунад, ки Аллоҳ тавоно аст ғайбро ба бандагони содиқи худ нишон диҳад ва аз роҳҳое, ки касе гумон намекунад, фараҷ ва шодӣ биёрад.

— Ҳикояи Юсуф (алайҳис-салом) моро тарғиб мекунад, ки ба Аллоҳ таваккул кунем, сабр пеша гирем ва ба ваъдаҳои Ӯ умедвор бошем, зеро пас аз ҳар сахтӣ осонӣ ва пас аз ҳар ғам шодӣ ҳаст.