Sura Ibrahim — Werset 10

Znaczenie słów:

• Fātir – Stwórca, Ten, który stworzył niebiosa i ziemię z niczego, na niespotykany wcześniej wzór.
• Sulṭān mubīn – jasny, oczywisty dowód, widoczny argument potwierdzający prawdziwość danego twierdzenia.
• Ajal musammā – wyznaczony, dokładnie określony termin, którym jest koniec życia i śmierć.

Tafsir:

Posłańcy odpowiedzieli swoim ludom, które wyrażały wątpliwości co do jedności Boga i Jego wezwania: „Czy może być jakakolwiek wątpliwość co do Boga, który jest Stwórcą niebios i ziemi, który powołał je do istnienia z niczego, bez wcześniejszego wzoru? On wzywa was do wiary w Niego i do pokuty, aby przebaczyć wam wasze grzechy – te, które dotyczą waszej relacji z Nim – oraz aby odroczyć wasz termin do chwili wyznaczonej, nie karząc was natychmiast na tym świecie. Czyż nie jest to wystarczający dowód na Jego istnienie i moc?”

Ludy odpowiedziały swoim posłańcom: „Jesteście tylko ludźmi takimi jak my, nie macie nad nami żadnej przewagi, która czyniłaby was godnymi posłannictwa. Chcecie nas jedynie odwrócić od oddawania czci temu, co czcili nasi przodkowie – bożkom i posągom. Jeśli naprawdę jesteście posłańcami Boga, przynieście nam oczywisty, widoczny dowód, który potwierdzi prawdziwość waszych słów.”

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wiara w Boga jest naturalną i logiczną koniecznością – skoro istnieje stworzenie, musi istnieć jego Stwórca, który jest doskonały i godny czci.
2. Posłańcy odpowiadają na wątpliwości ludzi z mądrością i cierpliwością, nie zniechęcając się ich oporem – to wzór do naśladowania w głoszeniu prawdy.
3. Przebaczenie grzechów i odroczenie kary są dowodem miłosierdzia Boga wobec Jego sług – Bóg daje czas na nawrócenie, nie spiesząc się z karą.
4. Naśladownictwo przodków nie jest dowodem prawdy – prawda opiera się na jasnych dowodach i rozumie, a nie na tradycji ślepo naśladowanej.
5. Żądanie dowodu jest naturalne, ale dowód musi być zgodny z prawdą – a największym dowodem jest samo stworzenie i wezwanie do jedności Boga.