ሱረቱ ኢብራሂም — አንቀጽ 10

የቃላት ትርጉም፡-

• ፋጢር (ፈጣሪ)፡- ከምንም ነገር በፊት ያለ ምሳሌ ፈጣሪ፣ አዲስ አፍላቂ።
• ሱልጣን (ማስረጃ)፡- ግልጽ የሆነ ማስረጃ፣ ተአምር።
• አጀል ሙሰማ (የተወሰነ ጊዜ)፡- የሞት ጊዜ፣ አላህ የወሰነው የህይወት ፍጻሜ።

የአንቀጹ ትንታኔ፡-

መልእክተኞቹ ለሕዝቦቻቸው ሲመልሱ፡- «በአላህ ልዩነት ወይም ጥርጣሬ አለን? እርሱ ሰማያትንና ምድርን ከምንም በፊት ያለ ምሳሌ ፈጣሪ ነው። ወደ እምነትና ወደ ንስሐ ይጠራችኋል፤ ከኃጢአቶቻችሁ ይቅርታ እንዲያደርግላችሁ እና እስከ ተወሰነው የሞት ጊዜያችሁ ድረስ እንዲያቆያችሁ (አስቸኳይ ቅጣት እንዳያጠፋችሁ)።» በዚህም አላህ በምድር ላይ የሚያጠፋቸው እንዳልሆነ አስረዱ።

ነገር ግን ሕዝቦቹ በእብሪትና በግትርነት ሲመልሱ፡- «እናንተ እንደኛ ሰው ብቻ ናችሁ፣ ከእኛ የሚለያችሁ ምንም ችሎታ የላችሁም። የምትፈልጉት አባቶቻችን ይግገዙት የነበረውን (ጣዖታትን) ከመገዛት ሊከለክሉን ነው። እንግዲያውስ ከእናንተ ጋር እውነተኞች መሆናችሁን የሚያረጋግጥ ግልጽ ተአምር አምጡልን!» አሉ።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፡-

1. የአላህ ሕልውናና አንድነት በፍጡራን አእምሮ ውስጥ የተቀመጠ እውነት ነው፤ ሰማያትና ምድር መፈጠራቸው ራሱ የፈጣሪ መኖር ትልቁ ማስረጃ ነው።
2. አላህ በጎ ነገርን የሚፈልግልን ነው፤ ወደ እምነት የሚጠራን ኃጢአታችንን ሊያስተስርልንና ህይወታችንን ሊያስተካክልልን ነው እንጂ ሊጎዳን አይደለም።
3. እውነትን ለመቀበል ዋናው መስፈርት የተጠሪው ሰው ማንነት ሳይሆን የሚያቀርበው ማስረጃ ነው፤ ነቢያት ሰዎች ቢሆኑም በተአምራት ተደግፈዋል።
4. የአባቶችን ልማድ ያለ ምርመራ መከተል ከእውነት የሚያርቅ ትልቅ ስህተት ነው፤ እውነት በትውፊት ሳይሆን በማስረጃ ይታወቃል።
5. አላህ ለባሮቹ የሞት ጊዜን በማወቁ ረሃብተኛ ነው፤ ወደ እምነት የሚመለስ ሰው ህይወቱ ይረዝምለታል፣ ሲሳዩም ይሰፋለት።