سورت ابراهيم — آیت 43

د کلمو معناګانې:

• مُهْطِعِينَ: په وېره او عجلت سره منډه وهونکي.
• مُقْنِعِي رُءُوسِهِمْ: خپل سرونه پورته کړونکي.
• لَا يَرْتَدُّ إِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ: د دوی سترګې نه پړېږي، بلکې خلاصې پاتې کېږي او له وېرې يې رپ نه راځي.
• وَأَفْئِدَتُهُمْ هَوَاءٌ: د دوی زړونه تش او خالي دي، نه عقل لري او نه پوهه.

د آيت تفسير:

دا آيت د قيامت د ورځې د هغه مهيب حالت بيان کوي چې ظالمان به په کې له خپلو قبرونو راپورته کېږي. دوی به د چاودونکي غږ په اورېدو سره په ډېرې وېرې او عجلت سره د سوال او حساب په لور منډه وهي. د دوی سرونه به پورته وي، سترګې به يې خلاصې وي او له سختې وېرې به يې پړېدل نه شي کولای، لکه چې په حیرانتیا سره اسمان ته ګوري. د دوی زړونه به تش وي، نه پکې عقل وي او نه پوهه، ځکه چې د قيامت د هولناکو پېښو له امله به يې عقل له لاسه ورکړی وي. دوی به له وېرې دومره حیران وي چې نه به څه ویني او نه به څه پوهېږي، لکه د خالي لوښي په شان چې هېڅ پکې نه وي.

فايدې:

دا آيت موږ ته د قيامت د ورځې د هول او وېرې يادونه کوي، ترڅو په دې دنيا کې له ګناهونو ځان وساتو او د الله تعالی له عذابه ووېرېږو. دا موږ ته دا هم ښيي چې ظالمان به په قيامت کې په ډېر بد حالت کې وي، نو بايد له ظلم او ناحقه کارونو ځان لرې وساتو. همدارنګه دا آيت موږ ته د آخرت د چمتووالي اهمیت په ګوته کوي، چې نن ورځ خپل زړونه له ايمان او نيک عملونو ډک کړو، ترڅو په قيامت کې له داسې سخت حالت څخه خوندي واوسو.