Сураи Аль-Хиджр — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• ذَرْهُمْ: таркашон кун, ба ҳоли худ гузорашон.
• يَأْكُلُوا: бихӯранд.
• يَتَمَتَّعُوا: баҳраманд шаванд, лаззат баранд.
• يُلْهِهِمُ: онҳоро банд ва ғофил мекунад.
• الْأَمَلُ: орзу, умед (дар ин ҷо орзуи дарозумрӣ ва боқӣ мондан дар дунё).
• فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ: ба зудӣ хоҳанд донист.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ин кофирон ва дурӯғбаровардагонро ба ҳоли худ бигзор, то бихӯранд ва аз лаззатҳои гузарои дунё баҳраманд шаванд. Орзуҳои дароз ва умеди боқӣ мондан дар дунё онҳоро чунон машғул кардааст, ки аз итоати Худо ва андеша дар бораи охират ғофил мондаанд. Онҳо ҳамаи ҳиммати худро ба дароз кардани умр ва ҷамъоварии неъматҳои дунё равона кардаанд. Аммо ба зудӣ хоҳанд донист, ки оқибати кори онҳо чӣ гуна зиёновар аст — ҳам дар дунё ва ҳам дар охират. Онҳо ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо Худо дар рӯзи қиёмат хоҳанд фаҳмид, ки дар чӣ зиён ва хусрон қарор доранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки лаззатҳои дунё гузаро ва фонии ҳастанд ва набояд моро аз ибодати Худо ва андеша дар бораи охират ғофил кунанд.
• Орзуи дароз ва умеди боқӣ мондан дар дунё метавонад инсонро аз роҳи рост боздорад ва ба ғафлат бикашонад.
• Ин оят ба мо ҳушдор медиҳад, ки ҳар амале дар ин дунё оқибате дорад ва рӯзе ҳама ба ҷазои аъмоли худ хоҳем расид.
• Инсон бояд ҳамеша байни лаззатҳои ҳалоли дунё ва масъулияти худ дар назди Худо тавозунро нигоҳ дорад.
• Ин оят моро ба сӯи андеша ва тафаккур дар бораи охират ва омодагӣ барои он даъват мекунад, то аз хусрон ва пушаймонӣ дар рӯзи қиёмат наҷот ёбем.