Soera An-Nahl — Vers 120

Woorden die uitleg nodig hebben:

• أُمَّةً (oemmatan): Hier betekent het een leider en voorbeeld in het goede, of iemand die op zichzelf een hele gemeenschap waard is vanwege zijn voortreffelijke eigenschappen.
• قَانِتًا (qaanitan): Iemand die voortdurend en oprecht gehoorzaam is aan Allah, met nederigheid en toewijding.
• حَنِيفًا (haniefan): Iemand die zich afkeert van alle valse religies en zich oprecht en zuiver richt tot de ene ware God, Allah, zonder enige afwijking.

De Tafsir (uitleg) van de vers:

Voorwaar, Allah de Verhevene prijst Zijn profeet Ibrahiem (vrede zij met hem) met de hoogste lofprijzingen. Hij was alleen al een hele "oemma" (gemeenschap) waard, omdat hij alle goede eigenschappen in zich verenigde. Hij was een leider en een voorbeeld in het goede, een imam die mensen naar rechtvaardigheid en vroomheid leidde. Hij was voortdurend gehoorzaam aan Allah, onderwierp zich volledig aan Zijn wil en aanbad Hem met oprechte toewijding. Hij was "hanief", wat betekent dat hij zich volledig afkeerde van alle valse overtuigingen en zich met heel zijn hart richtte op de zuivere aanbidding van Allah alleen. Hij was nooit één van de afgodendienaars of veelgodenaanbidders, en dit was een fundamenteel kenmerk van zijn leven. Hij was dankbaar voor de zegeningen van Allah, en Allah koos hem uit voor Zijn boodschap en leidde hem naar het rechte pad, namelijk de Islam. In deze wereld gaf Allah hem een goed nageslacht en een goede reputatie onder de latere generaties, en in het Hiernamaals behoort hij tot de rechtvaardigen die de hoogste rangen in het Paradijs zullen bereiken.

Deze vers is ook een weerlegging van de bewering van de Qoeraisj, die beweerden dat zij op de godsdienst van Ibrahiem waren, terwijl zij in werkelijkheid afgoden aanbaden naast Allah. Allah maakt hier duidelijk dat Ibrahiem ver verwijderd was van elke vorm van afgoderij en dat degenen die beweren hem te volgen, dit alleen in naam doen, maar in werkelijkheid zijn ware pad hebben verlaten.

Een boodschap voor ons:

Dit vers leert ons dat ware leiderschap in het goede niet gaat over macht of positie, maar over het verenigen van alle goede eigenschappen in onszelf: oprechte gehoorzaamheid aan Allah, zuiverheid in ons geloof, en het afwijzen van alles wat in tegenspraak is met de eenheid van Allah. Laten we ernaar streven om, net als Ibrahiem, mensen te zijn die anderen inspireren door onze daden en onze oprechte toewijding aan Allah. En laten we ons altijd verre houden van elke vorm van afgoderij of het toekennen van deelgenoten aan Allah, in welke vorm dan ook. Moge Allah ons leiden naar het rechte pad, zoals Hij Ibrahiem leidde, en ons doen behoren tot de oprechten.