ซูเราะฮฺ อัน-นัฮล์ — อายะฮฺ 120

ความหมายของคำที่ควรอธิบาย:

• อุมมะฮ์ (أُمَّةً): หมายถึง ผู้นำแบบอย่างที่ดี หรือผู้ที่รวบรวมคุณลักษณะแห่งความดีไว้ในตัวเพียงผู้เดียว เสมือนหนึ่งเป็นประชาชาติหนึ่งเดียว
• กานิต (قَانِتًا): หมายถึง ผู้ที่ภักดี ยอมจำนน และปฏิบัติตามคำสั่งของอัลลอฮ์อย่างสม่ำเสมอด้วยความนอบน้อม
• ฮะนีฟ (حَنِيفًا): หมายถึง ผู้ที่หันออกจากความเท็จทั้งปวง มุ่งสู่ศาสนาที่เที่ยงตรง คือการยอมจำนนต่ออัลลอฮ์เพียงผู้เดียว

การตีความหมายของอายะฮ์:

แท้จริงท่านนบีอิบรอฮีม อะลัยฮิสสลาม เป็นผู้ที่อัลลอฮ์ทรงยกย่องให้เป็นผู้นำแบบอย่างที่ดีงามเพียงผู้เดียว โดยพระองค์ทรงรวมเอาคุณลักษณะแห่งความดีทั้งมวลไว้ในตัวท่าน ท่านเป็นผู้ที่ภักดีต่ออัลลอฮ์อย่างสมบูรณ์ ปฏิบัติตามคำสั่งของพระองค์ด้วยความนอบน้อมและจริงใจ ไม่หันเหไปจากแนวทางที่เที่ยงตรง ท่านเป็นผู้ที่หันออกจากความเท็จทั้งหลาย มุ่งสู่ศาสนาอิสลามอย่างแท้จริง และท่านไม่เคยเป็นผู้ตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์แม้แต่น้อย ซึ่งตรงกันข้ามกับที่ชาวกุเรชอ้างว่าพวกเขาดำเนินตามแนวทางของท่าน ทั้งที่ความจริงพวกเขาอยู่ในความหลงผิด

บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับ:

1. ความประเสริฐของท่านนบีอิบรอฮีมที่อัลลอฮ์ทรงยกย่องให้เป็นแบบอย่างที่ดีที่สุดแก่ประชาชาติทั้งหลาย แสดงให้เห็นว่าการเป็นผู้ศรัทธาที่แท้จริงเพียงคนเดียวก็สามารถเป็นพลังแห่งความดีที่ยิ่งใหญ่ได้
2. การเป็นผู้ภักดีต่ออัลลอฮ์อย่างสม่ำเสมอทั้งในที่ลับและที่เปิดเผย คือหนทางแห่งความสำเร็จทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
3. การยึดมั่นในความบริสุทธิ์แห่งการศรัทธา (เตาฮีด) โดยไม่เจือปนด้วยการตั้งภาคีใด ๆ คือแก่นแท้ของศาสนาอิสลามที่ท่านอิบรอฮีมได้วางแบบอย่างไว้
4. การไม่คล้อยตามสังคมที่แวดล้อมด้วยความหลงผิด แม้จะต้องยืนหยัดเพียงลำพัง ก็เป็นความกล้าหาญทางศรัทธาที่อัลลอฮ์ทรงเชิดชู
5. การเป็นแบบอย่างที่ดีแก่ผู้อื่นนั้น มิได้อยู่ที่จำนวนหรือตำแหน่ง แต่ขึ้นอยู่กับความจริงใจและความบริสุทธิ์ใจในการยอมจำนนต่ออัลลอฮ์เพียงผู้เดียว