Surja En-Nehl — Ajet 120

Kuptimet e fjalëve:

• Umeten (أُمَّةً): Prijës dhe udhërrëfyes në të mirë, shembull që ndiqet.
• Kaniten (قَانِتًا): I bindur, i përulur dhe i vazhdueshëm në adhurimin ndaj Allahut.
• Hanifen (حَنِيفًا): I prirur larg çdo besimi të rremë, drejt fesë së drejtë të Islamit, duke e adhuruar vetëm Allahun.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar e përshkruan Ibrahimin a.s. me cilësi të larta, duke thënë se ai ishte vetëm një "umet" – domethënë, prijës dhe shembull i përmbledhur në vetvete për të gjitha të mirat, për shkak të përsosmërisë së tij në të gjitha virtytet. Ai ishte i bindur ndaj Allahut, i përulur para Tij, duke e adhuruar Atë me përkushtim të plotë dhe duke iu nënshtruar urdhrave të Tij. Ai ishte "hanif" – i larguar nga të gjitha fetë e shtrembra dhe besimet e kota, duke u drejtuar vetëm nga feja e pastër e Islamit, me një besim të sinqertë në Njëshmërinë e Allahut. Ai kurrë nuk ishte prej idhujtarëve, as në asnjë moment të jetës së tij, ndryshe nga sa pretendonin idhujtarët e Kurejshit, të cilët thoshin se ishin në fenë e tij. Ata gënjenin në këtë pretendim, sepse Ibrahim a.s. ishte i pastër nga çdo formë e shirkut (idhujtarisë) dhe e adhuronte vetëm Allahun e Vetëm.

Përfitimet nga Ajeti:

• Lavdërimi i Allahut për robin e Tij të sinqertë, Ibrahimin a.s., tregon se vlera e vërtetë e njeriut qëndron në besimin e pastër dhe në bindjen ndaj Allahut, jo në pasuri apo prejardhje.
• Të qenit "umet" – shembull i mirë – është një thirrje për çdo besimtar që të përpiqet të jetë udhërrëfyes në të mirë për të tjerët, me sjelljen dhe karakterin e tij.
• Largimi nga idhujtaria dhe qëndrimi i vendosur në besimin e pastër është rruga e vetme që të çon te kënaqësia e Allahut dhe te pozita e lartë në jetën tjetër.
• Ky ajet na mëson se feja e vërtetë është një dhe e njëjtë – Islami – dhe se të gjithë pejgamberët, duke përfshirë Ibrahimin a.s., kanë ardhur me të njëjtin mesazh: adhurimi i vetëm i Allahut dhe largimi nga çdo besim tjetër.