Сураи Ан-Нахль — Оят 26

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «مَكَرَ»: макр кардан, ҳилаву найранг андешидан.

— «بُنْيَانَهُم»: бинои онҳо, сохтмони онҳо.

— «الْقَوَاعِدِ»: асосҳо, пояҳо, таҳкурсӣ.

— «فَخَرَّ»: фурӯ ғалтид, афтод, сарнагун шуд.

— «السَّقْفُ»: бом, сақф, болопӯши хона.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки кофирони пеш аз ин мушрикон низ ба паёмбаронашон макру найранг андешиданд ва барои ботил кардани даъвати ҳақ ҳилаҳо сохтанд. Онҳо гумон мекарданд, ки бо қуввату биноҳои мустаҳками худ метавонанд ҳақро ботил кунанд ва худро аз азоб эмин нигоҳ доранд. Аммо Аллоҳи Таъоло бинои онҳоро аз худи асосу таҳкурсии он вайрон кард, то он ки боми онҳо аз болои сарашон фурӯ ғалтид ва онҳо дар зери харобаҳои сохтмони худашон нобуд шуданд. Ҳамин тавр азоб аз ҷое ба онҳо расид, ки ҳеҷ гумон намекарданд ва ҳеҷ интизори он набуданд. Онҳо сохтмони худро паноҳгоҳи худ мепиндоштанд, вале ҳамон сохтмон сабаби ҳалокати онҳо гардид. Ин оят ибратест барои ҳамаи онҳое, ки бо Аллоҳ ва паёмбаронаш макр мекунанд, ки тадбири онҳо ҳеҷ гоҳ аз тадбири Аллоҳ болотар намешавад ва азоби Ӯ аз ҷое меояд, ки ҳеҷ кас гумон намекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки макру найранг бар зидди ҳақ ҳеҷ гоҳ ба комёбӣ намерасонад ва оқибати он ҳалокат аст.

— Аллоҳи Таъоло қодир аст, ки золимонро аз ҷое азоб диҳад, ки худашон гумон намекунанд; яъне ҳамон чизе, ки онҳо сабаби амнияти худ мешумурданд, сабаби ҳалокати онҳо мегардад.

— Ин оят боиси тасаллии дили муъминон аст, ки агар кофирон бар зидди онҳо макр кунанд, Аллоҳ тадбири онҳоро барҳам медиҳад ва ғалаба аз они ҳақ аст.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон танҳо ба Аллоҳ таваккал кунад ва ба қуввату воситаҳои моддӣ такя накунад, зеро ҳамаи онҳо дар дасти Аллоҳ аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон бовар кунем ва аз он ибрат гирем, зеро Қуръон саргузашти пешиниёнро ба мо нақл мекунад, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем ва ба роҳи ҳақ биравем.