Сураи Ан-Нахль — Оят 27

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يُخْزِيهِمْ: расво ва хор месозад онҳоро.
• شُرَكَائِيَ: шариконе, ки ба гумон ва пиндори худ барои Ман қоил шуда будед.
• تُشَاقُّونَ: душманӣ ва низоъ мекардед, яъне бо паёмбарон ва мӯъминон ба хотири он бутҳо ҷангу хусумат мекардед.
• أُوتُوا الْعِلْمَ: онҳое, ки дониши дуруст ва илми динӣ ба онҳо дода шудааст.
• الْخِزْيَ: хорӣ ва расвоӣ.
• السُّوءَ: азоб ва бадбахтӣ.

1. Тафсири оят:

Сипас Худованди Мутаъол рӯзи қиёмат ин мушриконро бо азоби дардовар расво ва хор мегардонад ва ба онҳо мегӯяд: «Куҷоянд он шариконе, ки шумо онҳоро барои Ман шарик мешуморед ва ба хотири онҳо бо паёмбарон ва мӯъминон душманӣ мекардед?» Ин сухан барои он аст, ки онҳо дар он рӯзи сахт ба ҳеҷ ваҷҳ наметавонанд ба худ ёрӣ расонанд ва бутҳои сохтаи онҳо ҳеҷ корӣ намекунанд. Дар он ҳангом донишмандон ва олимони ростқавл, ки илми дурустро дарк кардаанд, мегӯянд: «Имрӯз хорӣ ва расвоӣ ва азоб танҳо бар кофирон аст, онҳое, ки ба Худо ва паёмбаронаш куфр варзиданд». Ин гуфтори онҳо барои он аст, ки хории кофирон боз ҳам бештар гардад ва ҳақиқати ҳол равшан шавад, ки ҳамаи ин азоби рӯзи қиёмат танҳо барои кофирон ва душманони ҳақ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати куфру ширк дар рӯзи қиёмат комилан ошкор мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад онро пинҳон кунад.
• Мӯъминон бояд бовар дошта бошанд, ки зулму душмании кофирон нисбат ба онҳо беҷазо намемонад ва адолати Худо дар рӯзи қиёмат барқарор мешавад.
• Илм ва дониши динӣ мартабаи баланд дорад, зеро олимони ростқавл дар он рӯз ҳақиқатро эълон мекунанд ва сабаби зиёд шудани хории кофирон мегарданд.
• Ин оят ба инсонҳо таъкид мекунад, ки танҳо Худои Ягонаро бандагӣ кунанд ва аз ширку душмании ҳақ парҳез намоянд, то дар рӯзи қиёмат аз хорӣ ва азоб наҷот ёбанд.
• Инчунин ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки сабри онҳо дар баробари душманиҳо беподош намемонад ва дар охират сарфароз хоҳанд шуд.