Surja En-Nehl — Ajet 37

Kuptimet e fjalëve:

• تَحْرِصْ: të përpiqesh shumë dhe të angazhohesh maksimalisht.
• هُدَاهُمْ: udhëzimi i tyre në rrugën e drejtë.
• يُضِلُّ: e lë në humbje dhe e largon nga e vërteta.
• نَاصِرِينَ: ndihmës që i mbrojnë nga dënimi.

Tefsiri i Ajetit:

O Pejgamber! Edhe nëse ti përpiqesh me të gjitha mundësitë e tua dhe angazhohesh maksimalisht për t’i udhëzuar idhujtarët në rrugën e drejtë, duke i thirrur ata me urtësi dhe këshillë të mirë, dije se Allahu nuk e udhëzon atë që Ai e ka lënë në humbje për shkak të kokëfortësisë dhe mohimit të tij. Udhëzimi i vërtetë është vetëm në dorën e Allahut; Ai ia jep atë kujt të dojë dhe ia mohon kujt të dojë, sipas urtësisë së Tij të përsosur. Prandaj, ti je vetëm përcjellës i mesazhit dhe nuk je përgjegjës për udhëzimin e tyre. Për më tepër, ata nuk kanë asnjë ndihmës tjetër përveç Allahut që mund t’i mbrojë nga dënimi i Tij ose t’u sjellë dobi, sepse çështja e tyre është tërësisht në duart e Allahut.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Detyra e thirrësit (da’iut) është vetëm të përcjellë mesazhin dhe të përpiqet me sinqeritet, ndërsa udhëzimi i zemrave i takon vetëm Allahut, prandaj njeriu nuk duhet të ndihet i dëshpëruar kur sheh se disa nuk e pranojnë të vërtetën.
2. Ajeti na mëson se udhëzimi dhe humbja janë në dorën e Allahut, dhe kjo na bën të përulim para Tij dhe t’i lutemi Atij që të na mbajë në rrugën e drejtë.
3. Ai që e kthen shpinën nga e vërteta pasi i ka ardhur udhëzimi, Allahu e lë në humbje, dhe kjo është drejtësi e përsosur nga ana e Tij.
4. Në ajet ka ngushëllim për Pejgamberin ﷺ dhe për të gjithë thirrësit pas tij, sepse ata nuk mbajnë përgjegjësi për ata që nuk duan të udhëzohen.
5. Ajeti na bën të kuptojmë se askush nuk mund ta shpëtojë njeriun nga dënimi i Allahut, prandaj duhet t’i përmbahemi urdhrave të Tij dhe të largohemi nga ndalesat e Tij.