Сураи Ан-Нахль — Оят 54

1. Маънои калимаҳо:

— «كشف»: бартараф кардан, дур кардан.

— «الضُّرّ»: зарар, бало, беморӣ, сахтӣ.

— «فَرِيقٌ»: гурӯҳ, қисме аз мардум.

— «يُشْرِكُونَ»: ширк меоранд, яъне бо Худо каси дигарро шарик месозанд.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки шумо дар ҳолати сахтӣ ва ночорӣ ба Худо дуо кардед ва Ӯ ба шумо раҳм кард, балоро аз шумо дур кард ва ба шумо некӣ намуд, он гоҳ гурӯҳе аз шумо ба Парвардигори худ ширк меоранд. Яъне онҳо Худоро, ки танҳо Ӯ балоҳоро бартараф мекунад ва дуоро иҷобат менамояд, танҳо намепарастанд, балки бо Ӯ касони дигарро низ дар ибодат шарик месозанд. Ин кори онҳо ниҳоят зишт ва нописанд аст, зеро онҳо неъмати Худоро бо куфру ширк ҷавоб медиҳанд.

1. Фоидаҳо:

— Худо танҳо Ӯст, ки бало ва сахтиро бартараф мекунад; ҳеҷ кас дигар ин қудрат надорад.

— Инсон дар ҳолати сахтӣ ба Худо рӯ меорад, аммо баъзеҳо пас аз раҳоӣ аз бало Худоро фаромӯш мекунанд ва ба ширк меафтанд.

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки дар ҳар ҳолат — ҳам дар сахтӣ ва ҳам дар осонӣ — танҳо ба Худо таваккул кунем ва танҳо Ӯро ибодат намоем.

— Шукргузорӣ дар вақти неъмат ва раҳоӣ аз бало нишонаи имон ва ихлос аст.

— Ширк кардан бо Худо, бахусус пас аз дидани раҳмати Ӯ, кори бад ва ношукрӣ аст ва бояд аз он дурӣ ҷӯем.