Сураи Ан-Нахль — Оят 80

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• سَكَنًا — оромиш ва қароргоҳе, ки дил ба он меобид.
• جُلُودِ الْأَنْعَامِ — пӯстҳои чорпоёни ҳалолгӯшт (шутур, гов, гӯсфанд).
• تَسْتَخِفُّونَهَا — сабук мешуморед онҳоро ҳангоми бардоштан ва насб кардан.
• ظَعْنِكُمْ — кӯчидан ва сафаратон.
• إِقَامَتِكُمْ — истодан ва қарор гирифтанатон дар як ҷой.
• أَصْوَافِهَا — пашми гӯсфандон.
• أَوْبَارِهَا — пашми шутурон (мӯи нарм).
• أَشْعَارِهَا — мӯи бузҳо.
• أَثَاثًا — асбобу анҷоми хона, монанди кӯрпаю болишт ва фаршу асбоб.
• مَتَاعًا — чизе, ки аз он баҳра мебаред.
• إِلَىٰ حِينٍ — то муддати муайян, яъне то марг.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба бандагони худ неъматҳои бузургро ато кардааст. Ӯ барои шумо аз хонаҳои худ — хоҳ аз санг сохта бошад, хоҳ аз хишти пухта ва ғайра — ҷои орому қароргоҳе гардонд, ки дар он бо аҳли оила ором мегиред ва аз гармию сардии берун эмин мебошед. Ин хонаҳо барои шумо паноҳгоҳ ва оромишанд.

Сипас Аллоҳ аз пӯстҳои чорпоён барои шумо хаймаҳо ва чодирҳо гардонд, ки дар сафар ба ҷои хонаҳои доимӣ хизмат мекунанд. Ин хаймаҳоро ҳангоми кӯчидан ба осонӣ бардошта мебаред ва ҳангоми дар манзиле истодан ба осонӣ насб мекунед — на ҳангоми сафар ва на ҳангоми иқомат ба шумо гаронӣ намеоранд.

Ҳамчунин Аллоҳ аз пашми гӯсфандон, мӯи нарми шутурон ва мӯи бузҳо барои шумо асбобу анҷоми хона — монанди либос, кӯрпа, болишт, фарш ва дигар ашёи зарурӣ — гардонд, ки аз онҳо то муддати муайян, яъне то поёни умри худ баҳра мебаред.

Ҳамин тавр, Аллоҳ дар ҳар ҳолат — дар ҳолати иқомат ва дар ҳолати сафар — воситаҳои оромиш ва баҳрабардориро барои инсон муҳайё кардааст ва ин ҳама аз раҳмату лутфи Ӯ нисбат ба бандагонаш аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи неъматҳо — хона, либос, фарш ва дигар воситаҳои зиндагӣ — аз ҷониби Аллоҳи Таъоло ато шудаанд ва бояд шукри Ӯро ба ҷо орем.
• Ислом дини осонӣ ва мутобиқ ба табиати инсон аст; он барои ҳар ҳолати зиндагӣ — ҳам иқомат ва ҳам сафар — роҳҳои оромишро нишон медиҳад.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки дар неъматҳои оддии ҳаррӯза низ ибрат ва лутфи Худованд наҳуфтааст; пашму мӯи чорпоён низ воситаи баҳрабарии инсон гардидаанд.
• Зиндагӣ дар дунё то муддати муайян аст ва ҳамаи ин неъматҳо то аҷали муайян давом мекунанд; ин моро ба омодагӣ барои охират ҳидоят мекунад.
• Шукргузорӣ ба неъматҳо боиси афзун шудани онҳо мегардад ва инсонро ба Аллоҳ наздиктар мекунад.