Sura Al-Isra — Werset 29

Znaczenie słów:

• مَغْلُولَةً – skute, związane, unieruchomione (jak ręka przykuta do szyi łańcuchem).
• مَلُومًا – ganiony, obwiniany przez ludzi.
• مَحْسُورًا – wyczerpany, pozbawiony środków, ten, któremu zabrakło majątku i możliwości działania.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Allah – Wszechmogący i Najwyższy – naucza swojego sługę właściwej postawy w kwestii wydawania majątku. Zabrania zarówno skrajnej skąpstwa, jak i skrajnej rozrzutności. Nie wolno trzymać ręki całkowicie zamkniętej, jakby była przykuta do szyi, odmawiając sobie i innym tego, co konieczne – ani w sprawach codziennych, ani w wydatkach na cele dobroczynne i religijne. Z drugiej strony nie wolno też otwierać dłoni bez żadnej miary i rozwadze, wydając wszystko bez opamiętania, aż do całkowitego wyczerpania majątku.

Kiedy człowiek popada w skrajność w którąkolwiek stronę, spotyka go nagana. Skąpiec jest ganiony za swoje skąpstwo, a rozrzutnik – za swoje marnotrawstwo. Ten, kto wydał wszystko, pozostaje w końcu wyczerpany i bezradny, nie mając nic, co mógłby wydać na potrzeby własne, rodziny czy też na pomoc potrzebującym. Staje się ciężarem dla innych i pogrąża się w żalu i wyrzutach sumienia.

Werset ten – według uczonych – został objawiony w związku z pewną sytuacją, gdy Prorok Muhammad (niech spoczywa na nim pokój i błogosławieństwo) podarował swoją koszulę potrzebującemu, nie zostawiając sobie żadnego ubrania na modlitwę. Wtedy Allah nauczył go i całą społeczność wiernych, że należy zachowywać umiar – ani całkowitego wstrzymywania się od dawania, ani też dawania wszystkiego bez reszty, co mogłoby doprowadzić do własnej szkody.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Islam jest religią umiaru i równowagi – uczy złotego środka we wszystkich sprawach, w tym w wydawaniu majątku. Nie pochwala ani skąpstwa, ani rozrzutności.
2. Człowiek jest odpowiedzialny za swoje dobra – ma obowiązek dbać o siebie i swoją rodzinę, nie pozbawiając ich podstawowych potrzeb.
3. Pomaganie innym jest cnotą, ale mądrość nakazuje, aby czynić to w sposób rozważny, tak aby nie zaszkodzić sobie i nie stać się ciężarem dla innych.
4. Skąpiec i rozrzutnik spotykają się z naganą ludzi – a wierzący powinien dbać o to, aby jego postępowanie było godne pochwały i szacunku.
5. Majątek jest powierzonym dobrem od Allaha – należy nim zarządzać mądrze, z myślą o życiu doczesnym i wiecznym, łącząc hojność z roztropnością.
6. Werset ten uczy nas, że prawdziwa hojność nie polega na dawaniu wszystkiego, lecz na dawaniu z umiarem, tak aby zachować godność i możliwość dalszego pomagania.