Surja El-Isra — Ajet 29

Kuptimet e fjalëve:

• MAGHLULETEN: e lidhur fort, e prangosur.
• TEBSUTHA: ta zgjasesh, ta hapësh.
• KULLEL-BESTI: në masën më të madhe, pa asnjë kufi.
• MELUMEN: i qortuar, i fajësuar nga njerëzit.
• MAHSUREN: i rraskapitur, i mbetur pa asgjë, i zhveshur nga pasuria.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar e urdhëron robin e Tij që të mbajë një ekuilibër të drejtë në shpenzimin e pasurisë. Ai i ndalon besimtarët që ta mbajnë dorën të shtrënguar plotësisht, si të ishte e lidhur me pranga në qafë, duke mos dhënë asgjë nga pasuria e tyre për nevojtarët dhe për rrugët e mirësisë. Po ashtu, i ndalon ata që ta hapin dorën pa asnjë kufi dhe të shpenzojnë me shpërdorim, duke e shteruar pasurinë e tyre. Sepse kjo sjell dy pasoja të këqija: së pari, njeriu bëhet objekt qortimi dhe faji nga njerëzit, të cilët e fajësojnë për mospërfilljen e tij; së dyti, ai mbetet i zhveshur nga pasuria, i rraskapitur dhe i paaftë për të vazhduar jetën e tij normale, duke u penduar për atë që ka bërë. Ky ajet u shpall në një rast kur Profeti (paqja qoftë mbi të) kishte dhënë këmishën e tij për një nevojtar dhe nuk i kishte mbetur asnjë rrobë për të dalë në namaz, duke treguar kështu se edhe bujaria më e madhe duhet të jetë brenda kufijve të arsyes.

Përfitimet nga Ajeti:

• Islami është feja e ekuilibrit dhe e moderimit; ai nuk e do as koprracinë që mban pasurinë peng, as shpërdorimin që e harxhon atë pa dobi.
• Pasuria është një dhunti nga Allahu që duhet administruar me urtësi, duke kombinuar bujarinë me maturinë.
• Njeriu që shpenzon me mençuri ruan dinjitetin e tij para njerëzve dhe siguron jetesën e tij, ndërsa shpërdoruesi e humb respektin dhe pasurinë e tij njëkohësisht.
• Ky mësim i nderuar na mëson se kujdesi për familjen dhe për veten është pjesë e adhurimit, dhe se bujaria e vërtetë është ajo që bëhet me masë dhe me urtësi, duke e bërë njeriun të dashur për Zotin dhe për njerëzit.