Сураи Аль-Исра — Оят 56

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• ادْعُوا: бихонед, дуо кунед, ёрӣ талаб кунед.
• زَعَمْتُم: гумон кардед, пиндоштед (яъне онҳоро худо ё шафиъ пиндоштед).
• مِن دُونِهِ: ғайри Худо, ба ҷуз Худо.
• كَشْفَ الضُّرِّ: бартараф кардани зарар, рафъи бало, нест кардани ранҷу озор.
• تَحْوِيلًا: тағйир додан, аз ҳоле ба ҳоле гардондан, аз касе ба каси дигар гардондан.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба мушрикон бигӯ: онҳоеро, ки шумо ба ҷуз Худо худо ё ёрӣ диҳанда пиндоштед, бихонед ва аз онҳо мадад талаб кунед. Онҳо на метавонанд зарару балое, ки ба шумо расидааст, аз шумо дур кунанд ва на метавонанд онро аз шумо ба каси дигар гардонанд ё аз ҳоле ба ҳоли дигар тағйир диҳанд. Ин оят ҳамаи он чизҳоеро дар бар мегирад, ки мардум ба ҷуз Худо мехонанд — хоҳ мурда бошанд, хоҳ ғоиб, хоҳ паёмбар ё солеҳ бошанд — хоҳ бо лафзи истиғоса ё дуо ё ба тариқи дигар. Ҳеҷ кас ҷуз Худо қодир нест, ки зарарро дур кунад ё онро тағйир диҳад. Ин оят дар замони қаҳтӣ ва гуруснагии сахт нозил шуд, ки мушрикон аз Паёмбар (с) хостанд барои онҳо дуо кунад. Худованд равшан кард, ки онҳое, ки шумо ба ҷуз Ӯ мехонед, на метавонанд қаҳтӣ ва гуруснагиро аз шумо дур кунанд ва на метавонанд шуморо аз сахтӣ ба осонӣ гардонанд. Танҳо Худост, ки бар ҳамаи ин корҳо қодир аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар ҳамаи корҳо, бахусус дар вақти бало ва сахтӣ, танҳо ба Худованд рӯй оварем ва танҳо аз Ӯ мадад талаб кунем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳеҷ махлуқ — хоҳ паёмбар, хоҳ солеҳ, хоҳ фаришта — ба ҷуз Худо қодир нест зарарро дур кунад ё балое ро тағйир диҳад.
• Ин оят моро аз ширк ва аз даъвати ғайри Худо боз медорад ва дили моро ба тавҳид ва ихлос наздик месозад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худованд Раҳим ва Қодир аст ва танҳо Ӯ метавонад дар вақти сахтӣ моро наҷот диҳад.
• Ин оят моро ба сӯи дуои холис ва таваккул ба Худо ҳидоят мекунад, ки ин роҳи наҷот ва осоиш дар дунё ва охират аст.