Сураи Аль-Исра — Оят 57

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَدْعُونَ — даъват мекунанд, ба худ мехонанд, парастиш мекунанд.
• يَبْتَغُونَ — ҷустуҷӯ мекунанд, талаб мекунанд.
• الْوَسِيلَةَ — восита, роҳи наздикшавӣ ба Худо.
• أَيُّهُمْ أَقْرَبُ — кадоме аз онҳо наздиктар аст.
• يَرْجُونَ — умедворанд, умед мебанданд.
• مَحْذُورًا — чизе, ки бояд аз он ҳазар кард, тарсиданӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи онҳоест, ки мушрикон онҳоро ба ҷои Худо ё дар канори Худо ба худоӣ мехонанд — яъне фариштагон, анбиё ва солеҳон. Худованд равшан месозад, ки худи ҳамон бузургоне, ки мушрикон онҳоро даъват мекунанд, худ бандагони Худо ҳастанд ва барои наздик шудан ба Парвардигорашон роҳҳои гуногун меҷӯянд. Онҳо мекӯшанд, ки кадоме аз онҳо ба Худо наздиктар шавад, бо амалҳои нек ва ибодат ба Ӯ тақарруб мекунанд. Онҳо ба раҳмати Парвардигорашон умедворанд ва аз азоби Ӯ метарсанд. Пас, агар ҳатто фариштагони муқарраб ва анбиёи бузург худ банда ва ниёз­манд бошанд ва аз азоби Худо битарсанд, пас инсонҳои оддӣ бояд бештар аз ин ҳақиқат огоҳ бошанд ва танҳо ба Худо рӯй оваранд. Дар охири оят таъкид мешавад, ки азоби Парвардигори ту — эй Паёмбар — аз он чизҳоест, ки ҳама бояд аз он ҳазар кунанд ва худро аз он дур нигоҳ доранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ кас — ҳатто бузургтарин бандагони Худо — аз ибодат ва наздикшавӣ ба Худо бениёз нест; ҳама ба Ӯ ниёз­манданд.
• Ваҳдати Худо ва ихлос дар ибодат равшан мешавад: танҳо Худо сазовори даъват ва парастиш аст, на дигарон.
• Умед ба раҳмати Худо ва тарс аз азоби Ӯ бояд дар дили муъмин ҳамзамон бошанд; ин ду ҳолат инсонро дар роҳи рост нигоҳ медоранд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар амалҳои нек ва ибодат кӯшиш кунем ва ба сӯи Худо наздик шавем, зеро ин роҳи наҷот ва саодат аст.
• Ҳазар аз азоби Худо ва омодагӣ барои охират моро ба ислоҳи амалҳо ва тавба водор мекунад, ки ин ҳама ба манфиати худи инсон аст.