سورت کهف — آیت 105

د مهمو کلمو معنا:

• حَبِطَتْ: بې برکته شول، ضايع شول، بې ارزښته شول.
• نُقِيمُ لَهُمْ وَزْنًا: د دوی لپاره کوم وزن او قدر قايم نه کړو، يعنې د دوی هيڅ عمل ته ارزښت ورنه کړو.

د آيت تفسير:

دا هغه کسان دي چې د خپل رب په آيتونو يې کفر کړی دی — هغه آيتونه چې د هغه پر يووالی او پر حقانيت يې دلالت کوي — او د هغه له ليدو (له قيامت او بعث څخه) يې هم انکار کړی دی. نو د دوی ټول کړه وړه او نيکيګانې چې دوی يې کولې، د دوی د کفر له امله بې ارزښته او ضايع شوې، ځکه چې دوی دا کارونه د ايمان پر بنسټ نه وو کړي. نو د قيامت په ورځ به موږ د دوی لپاره هيڅ وزن او قدر نه لرو — يعنې د دوی اعمال به هيڅ ثواب ونه لري او دوی به د الله په نزد هيڅ حيثيت ونه لري، بلکې دوی به سپک او ذليل وي.

فايدې:

• دا آيت موږ ته ښیي چې د عمل قبوليت د ايمان پر بنسټ ولاړ دی؛ که ايمان نه وي، نو هر څومره عملونه وي، بې ارزښته دي.
• په دې پوهېږو چې الله تعالی له بندګانو سره په عدل او انصاف چلند کوي — هغه څوک چې په حق يې کفر کړی، د هغه عمل به يې ضايع کړي، خو هغه څوک چې ايمان لري، د هغه لپاره به اجر وي.
• دا آيت د قيامت د ورځې د حقيقت يادونه کوي، چې هلته به د اعمالو وزن او قدر وي، خو د کافرانو لپاره به هيڅ وزن نه وي — دا زموږ لپاره يو سخت خبرداری دی چې د ايمان په ساتلو او د الله په آيتونو له تصديق کولو سره خپل اعمال خوندي کړو.
• په دې کې د الله تعالی د رحمت او عدل ترمنځ توازن ښودل شوی — هغه رحمت کوي چې ايمان راوړي، او هغه عدل کوي چې کفر وکړي.