سوره کهف — آیه 105

معانی کلمات:

• حَبِطَتْ: باطل و نابود شد، از بین رفت.
• نُقِیمُ: برپا میداریم، قرار میدهیم.
• وَزْنًا: وزن و مقدار، ارزش و اعتبار.

تفسیر آیه:

این آیه شریفه در ادامه توصیف کسانی است که اعمالشان در دنیا تباه و نابود شده است. خداوند متعال میفرماید: اینان کسانی هستند که به آیات و نشانههای پروردگارشان کافر شدند و آنها را تکذیب کردند و همچنین به دیدار پروردگار در روز قیامت و رستاخیز ایمان نیاوردند. به سبب همین کفر و انکار، تمام اعمال نیک آنان که در دنیا انجام داده بودند، باطل و بیاثر گردید؛ زیرا شرط قبولی اعمال، ایمان به خدا و روز جزاست و بدون این ایمان، هیچ کاری ارزش و ثمری ندارد. بنابراین، در روز قیامت، خداوند هیچ وزن و ارزشی برای آنان قائل نمیشود و به آنها هیچ اعتباری نمیدهد؛ چرا که اعمالشان نزد خدا هیچ سنگینی و ارزشی ندارد و به سبب کفرشان، از هر پاداشی محروم خواهند بود.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان به خدا و روز قیامت، شرط اساسی قبولی همه اعمال است؛ بدون ایمان، هیچ عمل نیکی ارزش و ثمری ندارد.
• کفر به آیات الهی و انکار لقای پروردگار، سبب حبط و نابودی تمام تلاشها و زحمات انسان میشود.
• در روز قیامت، معیار ارزش و اعتبار انسانها، ایمان و عمل صالح است، نه ثروت، مقام و ظواهر دنیوی.
• این آیه هشدار جدی به مؤمنان است که مراقب ایمان خود باشند و با اعمال نیک، آن را حفظ و تقویت کنند تا اعمالشان در پیشگاه خداوند دارای وزن و ارزش باشد.