Surah Al-Kahf — Aya 105

Ma’anonin Kalmomi:

• "Kafaru bi-ayatihim": Sun kafirta da ayoyin Ubangijinsu, wato suka ƙaryata hujjojinsa da alamomin ɗayantakarsa.
• "Wa liqa'ihi": Sun musanta haduwa da Allah a ranar tashin kiyama (ba’asa).
• "Habitat a'maluhum": Ayyukansu na alheri sun lalace kuma sun ɓata, ba su da wani daraja a wurin Allah.
• "Fala nuqimu lahum yawmal-qiyamati wazna": Ba za mu ba su wani nauyi ko daraja a ranar tashin kiyama ba, saboda ƙasƙancinsu.

Fassarar Aya:

Waɗannan mutanen (waɗanda ayyukansu suka ɓata) su ne waɗanda suka kafirta da ayoyin Ubangijinsu waɗanda ke nuna ɗayantakarsa da ikonsa, kuma suka ƙaryata haduwa da Shi a ranar tashin kiyama (ba’asa da hisabi). Saboda wannan kafircinsu, duk ayyukan da suka yi na alheri—kamar kyautatawa da taimakon jama’a—sun lalace kuma ba su da wani lada, domin babu wani aiki da zai amfana ba tare da imani ba. A ranar tashin kiyama, ba za mu ba su wani nauyi ko daraja ba; a’a, za su zama ƙasƙantattu a wurin Allah, kuma ba za a yi la’akari da ayyukansu ba saboda rashin imaninsu.

Fa’idodin Darasi:

1. Imani shine tushen karbuwar ayyuka; duk wani aiki ba tare da imani ba, lalacewa yake a ranar lahira.
2. Ƙaryata ayoyin Allah da musanta haduwa da Shi (ba’asa) na daga manyan abubuwan da ke bata aikin mutum, ko da yaya yawan aikin yake.
3. A ranar tashin kiyama, Allah zai yi adalci tsakanin halittunsa; masu kafirci ba za su sami wani daraja ba, yayin da masu imani za su sami lada mai girma.
4. Wannan aya tana ƙarfafa mumini ya tsaya tsayin daka akan imaninsa, kuma yana tunatar da shi cewa aikin alheri dole ya kasance da imani don ya sami karbuwa.