Сураи Аль-Кахф — Оят 109

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مِدَادًا: сиёҳӣ (равғане, ки бо он менависанд).
• لَنَفِدَ: тамом шудан, ба охир расидан.
• كَلِمَاتُ رَبِّي: суханони Парвардигори ман, яъне дониш, ҳикмат ва ваъдаву ваъиди Ӯ.
• مَدَدًا: ёрӣ, илова, афзун.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд: бигӯ, агар тамоми оби баҳрҳо ба сиёҳӣ табдил ёбад, то бо он суханони Парвардигорам навишта шавад, ҳаргиз ба онҳо кофӣ нахоҳад буд. Оби баҳр пеш аз он ки суханони Парвардигорам ба охир расад, тамом мешавад. Ва агар баҳрҳои дигаре ҳам мисли он ба он илова кунем, боз ҳам тамом мешаванд, вале суханони Худованд ба охир намерасанд. Суханони Парвардигор бешумор ва беҳисобанд: ваъдаҳои Ӯ ба дӯстонаш, таҳдидҳои Ӯ ба душманонаш ва ҳикматҳои Ӯ ҳама аз каломи Ӯ ҳастанд. Ҳар чизе, ки Худованд офаридааст, ба фармони «Кун» (Бошад) ба вуҷуд омадааст, бинобар ин калимаҳои Ӯ ҳаргиз тамом намешаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят бузургии Худованд ва беохир будани донишу каломи Ӯро нишон медиҳад, ки ҳеҷ чиз ба онҳо баробар шуда наметавонад.
• Инсон бояд дарк кунад, ки дониши Худованд аз дониши махлуқот бағоят болотар аст ва ҳамаи кӯшишҳои инсонӣ дар назди он ночиз аст.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки Қуръон каломи Худованд аст ва он мисли баҳри беканор аст — ҳар қадар ки инсон дар он ғарқ шавад, боз ҳам чизҳои нав меомӯзад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд ба Қуръон рӯй орем ва аз он ғизо гирем, зеро он сарчашмаи ҳикмат ва роҳнамоист ба сӯи ҳақиқат.
• Ин оят дар дили инсон муҳаббат ва эҳтироми зиёд ба Худованд ва каломи Ӯ мекорад ва ӯро ба шукргузорӣ ва ибодат ташвиқ мекунад.