Сураи Аль-Кахф — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• نَقُصُّ (нақуссу): Ҳикоя мекунем, баён менамоем.
• نَبَأَهُم (набаъаҳум): Хабари онҳо, достони онҳо.
• فِتْيَةٌ (фитйа): Ҷавонон, наврасон — ҷамъи калимаи «фато» ба маънои ҷавонмард.
• هُدًى (ҳудан): Ҳидоят, роҳнамоӣ ба роҳи рост.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари Худ (с) мефармояд: Мо ба ту хабари дурусти ин ҷавононро ҳикоя мекунем, ки дар он ҳеҷ шакку шубҳа нест. Ин ҷавонон ба Парвардигори худ имон оварданд ва ба фармони Ӯ амал карданд. Онҳо ҷавонони ҷавонмарде буданд, ки ҳақро пазируфтанд ва ба он бовар карданд. Мо низ бар ҳидояти онҳо афзуда, онҳоро дар роҳи ҳақ устувор гардонидем ва собитқадам намудем. Ҳамин тавр, онҳо дар имон ва тоъат собит монданд ва Мо ҳидоят ва саботро бар онҳо афзун кардем.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ҷавонон метавонанд пешравони имон бошанд: Ин оят нишон медиҳад, ки ҷавонон метавонанд дар роҳи имон пешқадам бошанд ва бо иродаи қавӣ ба ҳақ бипайванданд. Ин ба ҷавонон умед мебахшад, ки онҳо низ метавонанд намунаи ибрат бошанд.
• Имон бо амал ҳамроҳ аст: Онҳо на танҳо имон оварданд, балки ба фармони Парвардигор амал карданд. Ин таълим медиҳад, ки имон бояд бо амали нек ҳамроҳ бошад.
• Худо ҳидоятро афзун мекунад: Ҳар кас ба сӯи Ҳақ қадам гузорад ва дар роҳи имон собитқадам бошад, Худованд ҳидоят ва саботашро зиёд мекунад. Ин ба ҳар мусулмон умед мебахшад, ки агар самимона талош кунад, Худо ӯро танҳо намегузорад.
• Қуръон ҳақро ба таври дақиқ баён мекунад: Ояти карима таъкид мекунад, ки Қуръон хабари ҳақро ба таври рост ва бешубҳа баён мекунад. Ин боиси афзудани бовар ба Қуръон ҳамчун китоби ҳақ мегардад.
• Ҳикояҳои Қуръон дарсҳои бузург доранд: Достони асҳоби Каҳф намунаи ибрат барои ҳамаи наслҳост, ки дар ҳар замон ва макон метавонанд аз он сабақ гиранд ва ба сӯи имон ва сабот ҳидоят ёбанд.