Сураи Аль-Кахф — Оят 15

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• هَٰؤُلَاءِ — инҳо.
• قَوْمُنَا — қавми мо, мардуми мо.
• اتَّخَذُوا — гирифтанд, ихтиёр карданд.
• مِن دُونِهِ — ғайр аз Ӯ, ба ҷуз аз Аллоҳ.
• آلِهَةً — маъбудон, худоҳои бардурӯғ.
• لَّوْلَا — чаро на, чаро.
• بِسُلْطَانٍ بَيِّنٍ — бо далели равшан ва ошкор.
• أَظْلَمُ — ситамгартар, золимтар.
• افْتَرَىٰ — дурӯғ сохт, туҳмат баст.
• كَذِبًا — дурӯғ.

1. Тафсири оят:

Ин оят нақли суханони он ҷавонони муъмин аст, ки дар ғор паноҳ бурда буданд. Онҳо ба якдигар рӯ оварда, дар бораи қавми худ сухан гуфтанд, ки онҳо ба ҷуз аз Аллоҳи ягона маъбудоне гирифтаанд ва онҳоро парастиш мекунанд. Аммо ин маъбудони сохта ҳеҷ далелу ҳуҷҷате надоранд, ки худои будани худро исбот кунанд. Онҳо наметавонанд далели равшане биёранд, ки парастиши онҳо дуруст аст. Пас, касе нест, ки аз он шахсе золимтар бошад, ки бар Аллоҳ дурӯғ мебандад ва ба Ӯ шарик қоил мешавад. Ин гуна шахс бо нисбат додани шарик ба Аллоҳ, бузургтарин ситам ва дурӯғро содир кардааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати парастиши ғайри Аллоҳ ҳеҷ асосу далеле надорад ва инсон бояд танҳо Аллоҳи ягонаро парастиш кунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар бораи эътиқоди худ фикр кунем ва аз пайравии кӯрона аз расму одатҳои беасос дурӣ ҷӯем.
• Қуръон бо далелҳои равшан ва мантиқи солим ба сӯи ҳақиқат даъват мекунад ва инсонро ба андеша ва тафаккур водор месозад.
• Оят ҳушдор медиҳад, ки дурӯғ бастан бар Аллоҳ ва ба Ӯ шарик қоил шудан бузургтарин зулм аст, ва инсон бояд аз чунин амалҳо худро нигаҳ дорад.
• Ин оят моро ба ваҳдати Аллоҳ ва ихлос дар ибодат даъват мекунад, ки ин асоси ислом аст ва ба инсон оромиву наҷот мебахшад.