Sura Al-Kahf — Werset 32

Znaczenie słów:

• وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا – przedstaw im przypowieść, uczyń ją dla nich przykładem.
• جَنَّتَيْنِ – dwa ogrody, dwa sady.
• مِنْ أَعْنَابٍ – z winorośli, czyli winnice.
• وَحَفَفْنَاهُمَا – otoczyliśmy je, okrążyliśmy je.
• بِنَخْلٍ – palmami daktylowymi.
• زَرْعًا – uprawą, roślinami uprawnymi, plonami.

Interpretacja (tafsir):

Zwróć uwagę, o Wysłanniku – przedstaw tym niewiernym z twojego ludu przykład dwóch mężczyzn z minionych narodów: jednego wierzącego i jednego niewierzącego. Temu, który był niewiernym, daliśmy dwa ogrody pełne winorośli, a wokół nich posadziliśmy palmy daktylowe, które je otaczały i chroniły. Pomiędzy tymi dwoma ogrodami uczyniliśmy pola uprawne, na których rosły różnorodne, pożyteczne rośliny, stanowiące źródło pożywienia. W ten sposób ziemia ta łączyła w sobie różne rodzaje owoców i plonów, a żadna jej część nie pozostała nieużytkiem – wszystko było wypełnione dobrodziejstwami i błogosławieństwem.

Ten przykład został podany, aby ukazać kontrast między stanem człowieka obdarowanego doczesnymi dobrami, który popada w pychę i zapomina o Bogu, a stanem człowieka wierzącego, który dziękuje Stwórcy za Jego łaski i używa ich w sposób zgodny z Jego wolą.

Korzyści płynące z tej przypowieści:

1. Wielkość Boga i Jego hojność – Bóg jest Tym, który obdarza ludzi bogactwami i dobrami tego świata. To On sprawia, że ziemia rodzi owoce, a ogrody i pola przynoszą plony. Nikt nie posiada niczego z własnej mocy, lecz wszystko pochodzi od Niego.
2. Przestroga przed pychą i zapominaniem o Bogu – Człowiek, który otrzymuje wiele dóbr materialnych, często popada w samouwielbienie i zapomina o Stwórcy. Ta przypowieść uczy nas pokory i wdzięczności wobec Boga za każdy dar.
3. Równość ludzi wobec Boga – Bogactwo i majątek nie są dowodem na to, że Bóg kocha daną osobę, ani nie są oznaką jej wyższości. Prawdziwa wartość człowieka mierzona jest jego wiarą i dobrymi uczynkami.
4. Doczesność jest przemijająca – Dobra tego świata są ulotne i nietrwałe. Nie powinny one odwracać naszego serca od spraw ostatecznych i od dążenia do życia wiecznego w raju.
5. Zachęta do refleksji – Ten przykład skłania do zastanowienia się nad tym, jak wykorzystujemy otrzymane od Boga błogosławieństwa: czy służą one naszej duchowości i pomagają innym, czy też stają się źródłem naszej zguby i oddalenia od Boga.