Surja El-Kehf — Ajet 33

Kuptimet e fjalëve:

• "Kiltâ" – të dyja (kopshtet).
• "Âtet" – dha, prodhoi.
• "Ukulehâ" – frutat e saj.
• "Tezlim" – të pakësosh, të mungosh diçka.
• "Fexhernâ" – e çamë, e hapëm (tokën) dhe bëmë të rrjedhë.
• "Khilâlehumâ" – në mes të tyre, ndërmjet tyre.

Tefsiri i Ajetit:

Zoti i Lartësuar tregon se të dy kopshtet që i përkisnin njeriut jobesimtar (për të cilin flitet në suren El-Kehf) dhanë frutat e tyre të plota dhe të bollshme – hurma, rrush dhe bimë të tjera – pa munguar asgjë prej tyre. Ato nuk e lanë atë në mungesë, por prodhuan gjithçka në përsosmëri të plotë. Për më tepër, Zoti e bëri një lumë të rrjedhë në mes të dy kopshteve, duke ua lehtësuar ujitjen dhe duke e rritur bukurinë dhe begatinë e tyre. Ky ishte një test nga Zoti për atë njeri, por ai u tregua mosmirënjohës dhe mendjemadh, duke mohuar dhuntitë e Zotit të tij.

Përfitimet e nxjerra nga Ajeti:

1. Dhuntitë e Zotit ndaj robërve të Tij janë të mëdha dhe të plota; Ai u jep atyre begati të bollshme pa mungesë, prandaj njeriu duhet të jetë mirënjohës ndaj Tij.
2. Ky ajet na mëson se pasuria dhe begatia nuk janë domosdoshmërisht shenjë e kënaqësisë së Zotit me robin, por mund të jenë sprovë dhe test për të parë se si do të veprojë ai – a do të falënderojë apo do të mohojë.
3. Në Islam, njeriu inkurajohet të shfrytëzojë dhuntitë në mënyrë të dobishme dhe të mos harrojë se çdo e mirë vjen nga Zoti, i Cili ia ka dhënë atij pa asnjë mangësi.
4. Ajeti tregon fuqinë e Zotit në krijimin e natyrës dhe në nënshtrimin e saj për shërbim të njeriut, gjë që e fton njeriun të reflektojë mbi madhështinë e Krijuesit dhe të forcojë besimin e tij.