Сураи Аль-Кахф — Оят 34

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• «ثَمَرٌ» (самар): меваҳо ва ҳосили боғ, инчунин дар маънои васеъ ҳамаи дороиҳо ва даромадҳои боғро дар бар мегирад.
• «يُحَاوِرُهُ» (юҳовируҳу): бо ӯ гуфтугӯ мекард, суҳбат мекард, баҳс мекард.
• «نَفَرًا» (нафаран): ёрону пайравони худ, хешу табори худ, касоне ки ӯро дастгирӣ мекарданд.

1. Тафсири оят:

Ва барои соҳиби он ду боғ ғайр аз он ду боғ ҳосили фаровон ва дороиҳои дигар низ буд. Пас ӯ ба ҳамроҳи худ — ки мӯъмин буд — дар ҳоле ки бо ӯ баҳсу гуфтугӯ мекард, аз рӯи ғурур ва худписандӣ гуфт: «Ман аз ту дороии бештар дорам ва ёрону пайравони ман аз ту пурқувваттар ва бонуфузтаранд». Ӯ ин суханонро бо такя бар дороии дунёӣ ва фаромӯш кардани охират гуфт, то ки ҳамроҳи мӯъмини худро таҳқир кунад ва худро бартар нишон диҳад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки дороии дунё набояд сабаби ғурур ва худписандӣ гардад, зеро он озмоиш аст ва на аломати қурби Худованд.
• Мӯъмин бояд дар муқобили фахру худситоӣ сабр кунад ва ба Худо таваккал намояд, на ба молу ёрон.
• Қимати инсон на бо миқдори мол ва ёронаш, балки бо имон ва амали солеҳ аст.
• Дунё гузаро аст ва он чи дар охират мемонад, амали нек аст, на дороиҳои фонӣ.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба охират биандешем ва аз ғурури дунёӣ эҳтиёт кунем, то ба роҳи рост ҳидоят ёбем ва ба неъматҳои ҷовидони биҳишт ноил гардем.