Аль-Кахф сүрәсе — Аять 37

Сүзләрнең мәгънәләре:

• صَاحِبُهُ — аның (бертуган яки дус) иптәше.
• يُحَاوِرُهُ — аның белән сүз алышып, бәхәсләшеп.
• أَكَفَرْتَ — син инкяр иттеңме?
• سَوَّاكَ — сине тулыландырды, тигезләде, кимчелексез итте.
• رَجُلًا — ир-ат кеше итеп.

Аят тәфсире:

Мөэмин иптәше, аның белән сүз алышып, аңа әйтте: "Син ничек итеп шул Аллаһны инкяр итәсең, Ул сине башта туфрактан, ягъни синең атаң Әдәмне туфрактан яратты, аннары сине ата-анаңның тамчысыннан (мәнидән) барлыкка китерде, аннары сине тулы кеше итеп, ир-ат зат итеп ясады, әгъзаларыңны тигезләде һәм сине камил итте? Шул ук Аллаһ, башлангычта сине юктан бар иткән, сине үлемнән соң яңадан терелтергә дә кадир. Әгәр син Аның беренче тапкыр яратуына ышанасың икән, ни өчен икенче тапкыр терелтүен инкяр итәсең?"

Аяттән алынган гыйбрәтләр:

1. Аллаһның кодрәте бөек: Кешене туфрактан, аннары бер тамчы мәнидән яратып, камил итеп формалаштыру — Аллаһның чиксез кодрәтен күрсәтә. Шуңа күрә үлемнән соң терелтү дә Аның өчен җиңел.
2. Иманлы кешенең бурычы: Мөэмин кеше үзенең дусларына, хәтта алар хаталы булса да, йомшаклык һәм акыл белән вәгазь әйтергә, аларны туры юлга өндәргә тиеш.
3. Кешенең килеп чыгышы — тәкәбберлеккә каршы дәва: Кеше туфрактан һәм бер тамчы судан яратылган икән, аның мал-мөлкәте, байлыгы белән горурланып, Аллаһны инкяр итәргә хакы юк.
4. Яратуның кабатлануы — терелтүнең дәлиле: Беренче тапкыр ярата алган зат, әлбәттә, икенче тапкыр да терелтә ала. Бу — ахирәт көненә ышануның нигезе.
5. Дөрес дуслыкның мәгънәсе: Чын дус — дустын ялгыштан коткарырга тырышучы, аның мәңгелек бәхете өчен кайгыртучы кеше.