Sura Al-Kahf — Werset 37

Znaczenie słów:

• Khalaqaka min turāb – stworzył cię z prochu (ziemi), czyli uczynił twojego praojca Adama z prochu.
• Nutfah – kropla nasienia (sperma), z której powstaje człowiek.
• Sawwāka – ukształtował cię, uczynił cię proporcjonalnym i doskonałym w budowie.
• Radżul – mężczyzna, dorosły człowiek płci męskiej.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

W tym wersecie Bóg opowiada nam o rozmowie, która miała miejsce między dwoma mężczyznami – jednym wierzącym i jednym niewierzącym, którzy posiadali dwa ogrody. Gdy niewierzący przechwalał się swoim majątkiem i potomstwem, zaprzeczając nadejściu Dnia Sądu, jego towarzysz – człowiek wiary – zwrócił się do niego z upomnieniem i zdziwieniem, mówiąc: „Jak możesz zaprzeczać istnieniu i mocy Tego, który cię stworzył?”.

Wierzący przypomniał mu etapy jego własnego powstania: najpierw został stworzony z prochu – przez stworzenie jego praojca Adama, który został ulepiony z ziemi; następnie z kropli nasienia, która jest początkiem życia każdego człowieka; a potem Bóg ukształtował go i uczynił doskonałym mężczyzną o pięknej, harmonijnej budowie ciała i pełnych członkach. Skoro Bóg – który jest wszechmocny – zdołał przeprowadzić człowieka przez te wszystkie etapy, od nieistnienia do pełni człowieczeństwa, to z pewnością jest w stanie przywrócić go do życia po śmierci i rozliczyć go z jego czynów.

Ten argument jest logicznym dowodem na moc Boga: Ten, kto dał początek stworzeniu, jest w stanie je powtórzyć i wskrzesić umarłych. Wierzący nie tylko bronił wiary, ale też starał się wyprowadzić swojego towarzysza z błędu, używając rozumu i odwołując się do jego własnej natury.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Dowód na zmartwychwstanie – Ten werset uczy nas, że ten, kto stworzył człowieka z niczego, ma absolutną władzę nad wszystkim i z pewnością wskrzesi nas po śmierci. To napełnia serce wierzącego spokojem i ufnością w sprawiedliwość Boga.
2. Pokora wobec Stwórcy – Przypomnienie sobie, że jesteśmy stworzeni z prochu i kropli nasienia, uczy nas pokory i powstrzymuje od pychy oraz dumy z majątku czy pozycji. Człowiek nie powinien zapominać o swoim skromnym początku.
3. Wartość dobrego towarzystwa – Werset pokazuje, jak ważny jest wierzący przyjaciel, który upomina i napomina w chwilach błędu. Dobry towarzysz to ten, który przypomina o Bogu i prowadzi ku prawdzie, nawet gdy słowa są trudne.
4. Mądrość w dyskusji – Wierzący nie odpowiadał agresją, lecz argumentami opartymi na rzeczywistości i logice. To uczy nas, jak prowadzić dialog z niewierzącymi – z życzliwością, cierpliwością i mocnymi dowodami.
5. Wdzięczność za stworzenie – Gdy człowiek zastanawia się nad cudem własnego istnienia i doskonałością swojego ciała, jego serce wypełnia się wdzięcznością wobec Boga, co wzmacnia jego wiarę i miłość do Stwórcy.